Over het omgaan met ‘speciale' kinderen

We worden om de oren geslagen met diagnoses over kinderen. Elke ouder kent intussen wel een aantal begrippen als ADHD, autisme, dyslexie, hoogbegaafdheid, dyspraxie...  Het voordeel hiervan is een betere (h)erkenning van ‘speciale kinderen' wat de kans op een aangepaste aanpak vergroot. Het nadeel is dat wie zich een beetje op de rand van een gewone ontwikkeling bevindt als een probleemkind aanzien wordt.

Wat betekent het voor ouders om een ‘eigen' aardig kind te hebben? Hoe ervaren kinderen zelf om zo'n ‘etiketje' te krijgen? Wat zijn de gevolgen voor de communicatie met de opvang, de school, de vrijetijdsbesteding? Alles situeert zich op een continuüm, maar wat is ‘normaal' en wat is ‘afwijkend'? 

Mevrouw Anne Hermans, klinisch psychologe, schept duidelijkheid in de babylonische spraakverwarring die er heerst rond diagnoses. Ze biedt houvast aan ouders met vragen aan de hand van verhalen uit haar praktijk.

Volgende activiteiten