Acteur, presentator en papa van twee dochters Kürt Rogiers was te gast in de podcast Typisch Tieners. Hij blikt terug op zijn jeugd in het landelijke Zele en vertelt openhartig over de uitdagingen van het ouderschap vandaag. Hij heeft soms het gevoel dat hij ‘aan de zijlijn staat’, maar hij blijft zoeken naar verbinding – met humor, geduld en met puppyfilmpjes op TikTok.
Hoe was jouw eigen jeugd? Was het gezin de hoeksteen van alles?
"Ja, eigenlijk wel. Dat heeft veel te maken met mijn moeder. Die had zelf niet zo’n fijne jeugd gehad, en ze had zich voorgenomen om haar kinderen een perfecte jeugd te geven. Perfect, het is een heel gevaarlijk woord, maar ze zit er toch wel heel dicht bij. Er was veel liefde en hartelijkheid."
"Mijn hele jeugd was één groot feest. Mijn moeder vond het belangrijk om te feesten. Ze hield van dineren, van lekker koken, de tafel mooi maken en zichzelf mooi maken om mensen te ontvangen. En dan genieten.
Stel je voor: een veldweg, een paar huizen, een dorpsschool. Wat verder een klein kerkje met ook huizen errond. Geen social media, geen internet. Een beetje televisie - alleen VRT en de openbare omroep van Nederland. That’s it. Dat is mijn jeugd. Voor Gen Z is dat ondenkbaar natuurlijk.
Na school speelden we buiten met de vriendjes. En op vrijdagavond mocht ik iets langer opblijven. Dan zaten we met z’n allen in de zetel naar een tv-show te kijken, Jos Brink of Ted de Braak of Willem Ruis, en ik was perfect gelukkig.
Het hoogtepunt van mijn week was de hoogmis in de kerk. Ik vond het heel fijn om daar naartoe te gaan. Voor mij was dat een soort voorstelling. De pastoor was opgekleed, er werd gezongen en voorgelezen. Dat was spektakel."
Het klinkt als een heerlijke kindertijd. Bleef dat duren in je tienerjaren?
"In het zesde leerjaar kwam er een Broeder van Liefde een lezing geven, en die vertelde dat we in Gent konden komen studeren, op internaat. En ik dacht: Gent, de grote stad, daar wil ik naartoe. Dat was eigenlijk rebellie avant la lettre.
Op dat internaat heb ik wel wat uitgestoken. We mochten na een bepaald uur onze kamer niet meer uit. Dan gingen we via de vensterbanken naar elkaars kamer, en we brachten wat drank mee. Maar echt rebels of stout ben ik niet geweest. Mijn moeder zei altijd: ik heb brave kinderen. Dat was niet cool, maar het was wel zo.
Ik trok me wel terug op mijn kamer, iets wat ik nu ook herken bij mijn kinderen. Thuiskomen, snel eten en naar boven. Daar dook ik in de poëzie. Junkieverdriet van Jotie ’t Hooft, ik was daar wild van. Hoe die zich afzette tegen de maatschappij.
Ik begon ook zelf te schrijven, onder een pseudoniem: Maarten Goedleven. Toen ik trouwde, hebben goede vrienden van mij een dikke map vol gedichten van toen gevonden en gebundeld. Dus bij mij in de boekenkast staat ergens het verzameld werk van Maarten Goedleven. Maar de kinderen mogen die nooit zien. (lacht) Er is er onder meer eentje met als titel ‘Ik wil mijn buurman dood’ - we hadden een heel vervelende buurman. Mijn vijftiende, zestiende jaar was echt de zwartste periode. Ik verschool me op mijn kamertje, alles goed donker, en wou absoluut niet communiceren met de buitenwereld."
Wel knap dat je het als schrijvend kwijt kon.
"Ja, de ene zoekt het in drugs, de ander in geweld of agressiviteit. Ik vind de pen en poëzie een betere vluchtweg."
Als je nu kijkt naar hoe jullie Lula en Merlijn opvoeden, heb je dan veel dingen meegenomen uit de principes die je ouders hanteerden?
"Het leuke aan het woord ‘opvoeden’ is dat daar ‘voeden’ in zit. Dat vind ik heel belangrijk: je moet kinderen voeden, hen dingen aangeven. Misschien een beetje sturen, maar voor de rest heel erg loslaten. Dat heeft mijn moeder gedaan, en dat proberen wij ook. Dat je niet te veel zegt: dat mag wel, dat mag niet.
Ik had wel altijd gehoopt dat ik het soort papa zou zijn waar je als kind mee kon praten over alles. Maar wat dat betreft vervallen we toch in heel klassieke patronen: mijn twee dochters gaan eerder naar hun mama. Ze hebben dan gesprekken in de slaapkamer, op bed, en als ik dat ook eens probeer is het een beetje awkward: ‘Papa, waarom kom jij hier zitten?’ Mijn jongste speelt daar wel een beetje mee. Ze zegt dan ‘Papa heeft wat aandacht nodig, hè’. Ik heb lang gedacht dat ik iets misliep daardoor, maar nu omarm ik het wel. Gelukkig krijg ik van onze hond af en toe wel nog eens bevestiging in mijn mannelijkheid."
Er is ook niks mis mee, je voedt je kinderen ook niet alleen op. Kunnen je vrouw Els en jij elkaar makkelijk vinden in regels en afspraken voor de kinderen?
"Ik kan natuurlijk niet voor Els spreken, maar zij is wel veel klassieker opgevoed dan ik. We zijn teenage sweethearts, zij was zestien toen ze in ons gezin kwam. En ze heeft heel snel gezien dat loslaten eigenlijk meer vruchten afwerpt. Daar hebben we elkaar al heel snel in gevonden, nog voordat we kinderen hadden."
"Dat is ook het leuke aan ouder worden; dat je het op een bepaald moment allemaal loslaat en een t-shirt wil met Thank God I’m a Boomer. "
~ Kürt Rogiers
Tieners worden vandaag mondiger opgevoed dan vroeger. We kunnen ook wel wat lesjes leren van deze jonge generatie. Ervaar jij dat ook zo?
"U treft een heel verwarde man aan, wat dat betreft. Ik ben cis-man, ik ben 54, ik ben blank, ik ben hetero. Alle vinkjes gaan aan bij mij. Dus ik heb me de laatste jaren voorgenomen om niet te vaak een mening te willen hebben. Want het komt altijd in mijn gezicht terug. Ik ben bijvoorbeeld een acteur die nog is gevormd met het idee van elkaar vertrouwen. Kus elkaar, raak elkaar aan - daar is niks mis mee. Maar eerder deze week moest er op een set een simpele kus gegeven worden, en dan staat daar een intimiteitscoach bij die daar een heel lesje over gaat leren… Blablabla.
Ik merk dat ook binnen mijn gezin. Ik krijg soms te horen: ’Papa, wat voor een opmerking is dat nu’, en dat ik bepaalde dingen in deze tijd niet meer kan zeggen. Nogmaals: ik ben daar verward over. En ik durf hen ook wel zeggen dat mijn generatie, en die van hun grootouders, ook zo fout niet zijn. Kijk maar naar alle ngo’s die zijn opgericht: WWF, Amnesty International, Greenpeace. Wat hebben jullie gedaan, buiten gespijbeld voor het klimaat? Elke generatie maakt fouten. Ook jullie generatie zal fouten maken. Maar het begint bij iedereen aanvaarden zoals die is. Dat is de essentie van woke, en daar vind ik niks mis mee."
Ben jij bezorgd voor je dochters over de wereld van vandaag?
"We treffen elkaar op een moment dat de wereld in brand staat. Er is zoveel aan de hand. Maar toen wij klein waren, was er de Koude Oorlog. En ik heb nog meegelopen in de betogingen in Brussel tegen de kernwapens. Dus we bekijken het door een realistische bril. We moeten durven vertrouwen dat het goed komt, en dat onze kinderen hun gezond verstand zullen gebruiken. We voeden ze, en voor de rest ‘Nu laat ik je los, Tim’."
Je dochters zijn eigenlijk al bijna puber af, denk ik. Zijn de ergste kantjes er al af?
"Goh, ze gaat het niet graag horen, maar de oudste is eigenlijk pas beginnen te puberen rond haar 18 jaar. En de jongste wordt 17 deze zomer. Soms valt er wel eens een woord waarbij ik denk: hold your horses. Maar ja, elk conflict moet je omarmen, vind ik, want dat resulteert ook wel weer in iets goeds."
En als ze later het huis uit zijn, ga je dat missen, hè?
"Dat doe ik nu al. Mijn vrouw kijkt er al naar uit om weer met z’n tweeën te zijn. Maar ik heb wel het legenestsyndroom… Het is niet dat ik niet graag alleen met mijn vrouw ben, maar ik vind het wel gezellig om te weten dat ze er zijn. Ook al zijn ze op hun kamer, en hoor je alleen maar een stoel verschuiven. Ze zijn toch onder je dak, dat vind ik een fijne, geruststellende gedachte."
De tieners van vandaag zijn opgegroeid met schermen. Heb je het gevoel dat je een beetje mee kan met TikTok en Snapchat enzo?
"Je treft mij op een goed moment: ik heb eindelijk omarmd dat ik een boomer ben. Tot een jaar of twee geleden wou ik zelf ook dingen kunnen posten op TikTok, en het lukte mij niet. Weet je, ik wil wel mee met mijn tijd, maar ik kan dat niet. Ik ben wel fan van TikTok, want die algoritmes geven me heel veel kunst, en dieren. Puppy’s die vallen, puppy’s die in het water springen en bijna verdrinken maar nog gered worden. Het is een meerwaarde."
"Maar als ik dat dan doorstuur naar mijn dochters, kijken die daar niet naar. Gelukkig kan mijn vrouw ’s avonds wel thuiskomen en zeggen ‘Dat was wel een leuk filmpje!’ Dan denk ik: thank God, toch iemand! Soms vraag ik ook aan mijn dochters om, als ze iets leuks zien, het naar mij door te sturen. Heel af en toe doen ze dat ook, maar als ik het dan bekijk… Dan denk ik: dat is toch niet grappig? De generatiekloof, het is een ding.
Dat is ook het leuke aan ouder worden; dat je het op een bepaald moment allemaal loslaat en een t-shirt wil met Thank God I’m a Boomer. Toch?"
Welke dromen heb je voor je dochters? Wat wens je hen toe in de toekomst?
"Gezondheid en geluk. En tevredenheid. Geluk en tevredenheid, dat ligt heel dicht bij elkaar."
En hoe hoop je dat ze later gaan terugblikken op hun jeugdjaren en op jou als vader?
"Het klinkt misschien heel vreemd, maar ik ben er echt van overtuigd dat mijn kinderen over twintig jaar gaan zeggen: wij hadden goede ouders en wij hadden een heel fijne jeugd. Alles wijst erop dat ze zich heel goed voelen hier. Weet je, mijn kinderen hebben corona meegemaakt, en nu die oorlogen, maar hier thuis was altijd geborgenheid en liefde. En een goede keuken, dieren, een groene omgeving - alles wat ze moesten hebben. Ik denk dat ze met heel veel tevredenheid gaan terugkijken."
Dat is mooi. Een luxeresort, en ook nog eens uitgebaat door zeer aimabele mensen. Wat moet je nog meer hebben?
"En relatief goedkoop ook!" (lacht)
Zin om te luisteren naar de podcast Typisch Tieners?
