Oorlogen, onrecht, de zin en de eindigheid van het bestaan, over die grote vragen brak Lennert Coorevits zich jarenlang het hoofd. Tot Tito er was. Plots werd zijn wereld kleiner en zijn hoofd rustiger. Minder piekeren, meer hier en nu, met een peuter als coach in mindfulness. “Eten, slapen, spelen. En de rest doet er niet toe.”
Lennert Coorevits (33)
- Partner van Ymke, papa van Tito (2).
- Heeft samen met zijn broer Janus de band Compact Disk Dummies.
- Lanceerde onlangs zijn soloproject Lenny Lenny.
Kan je iets vertellen over je eigen kinderjaren?
Lennert Coorevits: “Ik ben opgegroeid met twee broers in Desselgem, een deelgemeente van Waregem. Ik had een superplezante jeugd. In ons huis mocht echt geleefd worden en we kregen van mijn ouders volop kansen om van alles uit te proberen. Mijn vader was decorbouwer en knutselde vaak met ons. We bouwden kastelen in de tuin, leerden lassen en mochten oude fietsen en computers uit elkaar halen. Die vrijheid om te experimenteren heeft ons alle drie gevormd.
Ik was een angstig kind dat veel piekerde. Over de dood, over wereldproblemen, over de tijd die ik doorbracht op school terwijl ik liever creatief wou zijn. En ook: ‘Ik wil zoveel doen, maar ooit ga ik sterven – heeft het dan allemaal zin?’ Iedereen denkt weleens na over het klimaat of over erge toestanden op onze aardbol, maar bij mij kon dat echt mijn leven bepalen. Mijn ouders wisten niet goed wat te doen met die grote vragen, zeker omdat ze zagen dat het mij soms helemaal opslorpte. Ze hebben me toen therapie laten volgen. Ik leerde omgaan met die gedachten en kan ze nu omzetten in andere dingen. Ik probeer mijn steentje bij te dragen door bijvoorbeeld benefietconcerten te geven. Ik besef nu ook: het is niet omdat er in de wereld slechte dingen gebeuren, dat ik niet gelukkig mag zijn.”
De tweede zwangerschap beleefden we heel voorzichtig.
We kunnen ons voorstellen dat zo’n overdenker op voorhand veel heeft nagedacht over het vaderschap...
Lennert Coorevits: “Uiteraard. Wil ik een kind op deze wereld zetten? Ga ik nog genoeg tijd hebben voor muziek? Ik heb over die twijfels gepraat met een psycholoog en dat opende veel deuren. Hij liet me inzien dat ik met een hoop irreële angsten zat en stelde me onder andere de vraag: 'Waar ga je binnen twintig jaar het meest spijt van hebben: dat je een kind hebt, of dat je nooit vader bent geworden?' Toen wist ik het wel.
Onze eerste zwangerschap liep jammer genoeg niet goed af. Je hoort soms dat relaties daaronder lijden, maar bij Ymke en mij was het omgekeerd: wij groeiden door het verdriet dichter naar elkaar toe. En toen Ymke opnieuw zwanger was, stonden onze neuzen helemaal in dezelfde richting. Die tweede zwangerschap beleefden we heel voorzichtig. We durfden niet té blij zijn en leefden van mijlpaal naar mijlpaal. Van echo naar echo. Toen Tito eindelijk geboren werd, was die befaamde roze wolk er plots. Al waren we in het begin nog wat bang omdat hij er zo broos uitzag. Maar hoe sterker hij werd, hoe meer vertrouwen we kregen.”
Heeft Tito er ook voor gezorgd dat je anders naar de wereld kijkt?
Lennert Coorevits: “Het is zot, maar zodra hij er was, werd mijn wereld heel klein. Op een mooie manier. Ik ben vooral bezig met vandaag en met Tito’s heel nabije toekomst. Eet hij genoeg groentjes in de crèche? Naar welke school kan hij binnenkort? Maken we bij elke stap de beste keuze voor hem? Af en toe denk ik verder en vraag ik me bijvoorbeeld af welke invloed AI op zijn leven zal hebben, maar meestal blijft het beperkt tot hier en nu.
Ik vind het geweldig om samen met Tito mee te duiken in het miniwereldje van een peuter. Ik geniet daarvan. Soms kijk ik naar hem en denk ik: amai vriend, uw leven is echt de max. Eten, slapen, spelen, en de rest doet er niet toe. Al snap ik dat ook peuters hun problemen hebben. Tandjes krijgen, bijvoorbeeld.”
Mannen die zeggen dat in hun gezin alles gelijk verdeeld is: weten die wel wat er allemaal gebeurt achter de schermen?
Peuters staan erom bekend dat ze het gevaar al eens opzoeken. Hoe verloopt het dagelijks leven met Tito?
Lennert Coorevits: “Ik betrap mezelf toch regelmatig op een ‘oei’ en een ‘pas op!’. Ik doe hard mijn best om dat los te laten, want mijn brein heeft de neiging om overuren te doen: ʻHij heeft gisteren iets vastgepakt op het speelpleintje, misschien is hij daardoor vandaag ziek!ʼ Maar dan denk ik aan wat mijn broers en ik vroeger allemaal uitspookten – wij kropen op handen en voeten in de dakgoot rond ons huis – en word ik vanzelf rustiger. Het is met ons ook goed gekomen.
Wanneer ik alleen thuis ben met Tito, moet ik trouwens niet enkel op hem letten, maar ook op mezelf. Ik ben namelijk nogal slordig en vergeetachtig. Vroeger had alleen ik daar last van, maar nu zijn de gevolgen groter. Want als we gaan wandelen en ik vergeet de sleutels, raak ik niet meer binnen met mijn zoon. Dus ja, voor zijn welzijn moet ik daar bewust aan werken. Wanneer ik vandaag de deur uitga, check ik vijf keer: sleutels, portefeuille. Vermoeiend! Het vraagt echt wel wat mentale energie van mij. Gelukkig heeft Ymke meer structuur.
Vorig weekend was ik drie dagen alleen met Tito en ik ben blij dat we het overleefd hebben. Toen we op voorhand lijstjes maakten van alles wat er in die dagen moest gebeuren, merkte ik weer hoeveel zij doet voor Tito en voor ons gezin. Hoe hard ik ook probeer om het eerlijk te verdelen, zij neemt verantwoordelijkheden op waar ik zelfs geen weet van heb. Pampers bestellen, zien wanneer Tito nieuwe schoentjes nodig heeft... Mannen die zeggen dat in hun gezin alles gelijk verdeeld is: weten die wel wat er allemaal gebeurt achter de schermen? Ik doe mijn best, maar in de praktijk komt het erop neer dat ik simpelweg niet zie wat er moet gebeuren en dus vaak vraag: wat kan ik doen?”
Vorig weekend was ik drie dagen alleen met Tito en ik ben blij dat ik het overleefd heb.
Wat voor vader wil je zijn voor Tito?
Lennert Coorevits: “In de eerste plaats een aanwezige. Ik hoor vaak van vaders dat ze veel gemist hebben van de eerste jaren van hun kind omdat ze kozen voor hun carrière. Bij hun tweede vrouw pakken ze het compleet anders aan en maken ze wel tijd voor hun kroost. Da’s toch jammer? Ik wil het meteen de eerste keer goed doen. Zolang ik mijn rekeningen kan betalen, is het goed voor mij. Ik hoef niet altijd meer en meer. Mijn ouders zeiden ook: ‘Je zal van ons geen schatkist erven, maar we willen wel samen zo veel mogelijk beleven.’ Tijd die je in je werk steekt, kan je niet in je kind steken. Daar ben ik me elke dag heel bewust van.”
Foto's: Joris Casaer
