Met haar gulle glimlach en ontwapenende eerlijkheid praat Soe Nsuki even moeiteloos over de ochtendrush en een zomerreis naar Spanje als over opgroeien in armoede en de rauwe kanten van een postnatale depressie.
Soe Nsuki (38)
- Woont samen met Nikolas en hun twee zoontjes (3,5 jaar en 7 maanden) in Berchem.
- Is auteur, scenarist, stand-upcomedian en tv-maker.
- Leest trouw De Bond en is fan!
Wanneer je twee uur vaststaat op de Antwerpse Ring en beseft dat je hopeloos te laat zal zijn voor je interview, stuurt Soe: “No worries, ik ga intussen wat werken. Laat maar weten wanneer je er bent, dan kom ik af.” Als mama van twee jongens – eentje van drieënhalf jaar en eentje van bijna zeven maanden – weet ze als geen ander dat het leven zich niet altijd laat plannen. En dat tijd schaars is. “Het is toch ongezien hoe hard de maatschappij ons onder druk zet om alles te combineren? En dan die ochtendrush met de kinderen wanneer je moet gaan werken. Vreselijk (lacht).”
Met een kleuter en een baby in huis zit jij volop in de tropenjaren?
Soe: “Ja, het is heftig (lacht). Pril ouderschap maakt alles extremer, ook in je relatie. We moeten nog altijd twee keer opstaan ’s nachts, dus we zijn vaak heel moe. Maar ik geniet er ook enorm van. Mijn oudste zoon is nu drieënhalf en ik vind dat een fantastische leeftijd. Je kan echt gesprekken voeren of zelfs afspraken maken. Niet dat hij ze altijd nakomt, maar we kunnen het tenminste al proberen.”
Is het anders dan je vooraf had gedacht?
Soe: “Ik voel een grote drang om bij mijn kinderen te zijn, waardoor werk soms naar de achtergrond verschuift. In het begin probeerde ik alles te combineren en nam ik mijn zoontje mee backstage. Maar comedy en kinderen, ik vond dat een moeilijke match. Dat constante switchen van de ene rol naar de andere… Ik gaf ook borstvoeding en had het gevoel dat mijn kinderen een groot deel van mijn hersenen innamen. Daarom heb ik comedy even op pauze gezet, en doe ik nu meer schrijfopdrachten. Woensdagmiddag en vrijdag hou ik vrij voor de kinderen. Financieel is dat niet de beste zet, maar de wil om bij mijn kinderen te zijn is te groot.”
Op een bepaald moment zei mijn vriend: ‘Soe, ik denk dat het niet goed met je gaat.’
~ Soe Nsuki
Klopt het dat de start niet makkelijk was?
Soe: “Na de geboorte van mijn kinderen ben ik telkens in therapie gegaan. Vooral begin dit jaar, bij mijn tweede dus, was het heftig. Ik heb twee maanden diep gezeten. Mijn lichaam deed pijn, het was zwart in mijn hoofd. Tot mijn vriend op een bepaald moment zei: ‘Soe, ik denk dat het niet goed met je gaat.’ We hebben dan hulp gezocht. Nog steeds ga ik naar een therapeut, en ik ben ongelofelijk dankbaar voor ons netwerk van vrienden en familie. Toen mijn vriend weer moest gaan werken, maakte hij een lijst met wie wat zou doen. Iemand bracht eten, iemand nam de was mee, iemand bracht de oudste naar school. Ik weet echt niet hoe we het anders gedaan zouden hebben. De zomer en een reis naar Spanje deden deugd, en intussen gaat het beter. Mijn hoofd is nog niet helemaal terug van mij, maar het gaat beter.”
Jij komt zelf uit een heel groot gezin, hoe was dat?
Soe: “Ik heb een tweelingbroer, drie jongere broers, en twee zussen die elders zijn opgegroeid, maar wel dezelfde papa hebben. Mijn broers en ik woonden bij mama. Thuis was ik dus nooit alleen, en ik vond dat zalig. We hebben heel veel gegamed, maar speelden ook vaak buiten. Ik herinner me nog alle parcoursen die we maakten door het huis en in de tuin. Zeker met mijn tweelingbroer heb ik een heel goede band. We zijn totaal verschillend. Ik ben de flapuit en de extravert, hij is standvastig en rustig. Maar wij hebben een diepe connectie.”
Je maakt er geen geheim van dat jullie in armoede zijn opgegroeid. Kun je beschrijven hoe dat was?
Soe: “Armoede is zo onrechtvaardig. Je hoort er nooit helemaal bij. Je wil die nieuwe schoenen of je wil zo graag naar het concert van The Spice Girls, maar je weet dat het altijd ‘nee’ zal zijn. Je vrienden wisselen Pokémonkaarten uit, jij hebt er eentje. Een kaart die je dan nog van iemand gekregen hebt.
Wij gingen ook nooit op vakantie. We speelden de hele zomer thuis en vonden dat niet erg, maar het is niet leuk om dan op school aan te komen en te horen dat iedereen wel over zijn vakantie kan vertellen. Rekeningen konden wij niet betalen, ook niet die van school. Dat besef je wel, als kind. Het brengt zoveel stress met zich mee. Ging ik naar de winkel, dan stond ik te tellen met een briefje van vijf euro in mijn zak.”
Ik heb lang gedacht dat ik geen schrik meer had van armoede… tot ik kinderen kreeg.
~ Soe Nsuki
Nu je zelf kinderen hebt, kan je nu beter inschatten hoe dat moet geweest zijn voor je mama?
Soe: “Ja, en ik praat daar ook wel over met haar. We hadden niets, maar zij gaf ons veel: tijd en aandacht bijvoorbeeld. Mijn broers speelden voetbal bij een club in de straat, ik mocht naar de dansles. Later heb ik gehoord dat dat met een afbetalingsplan was, maar mama deed er alles aan om ons zoveel mogelijk te ondersteunen. Toch bleef het voelen als opgroeien met een soort van handboeien om. Ik heb lang gedacht dat ik geen schrik meer had van armoede, want ik heb het allemaal al meegemaakt. Tot ik kinderen kreeg. Toen was dat toch weer een reality check: dat wil ik hen nooit aandoen.”
Wat van je opvoeding van vroeger neem je vandaag mee in de opvoeding van je jongens?
Soe: “De zachtheid die mama had. En de tijd die ze voor ons maakte. In een gezin met vijf kinderen is tijd schaars, maar zij vond die toch. Hadden we problemen, dan praatte ze met ons, desnoods om één uur ’s nachts. Mijn mama heeft veel levensplezier. Ze zingt en lacht veel, dat heb ik ook wel een beetje. Of dat probeer ik toch door te geven aan mijn jongens.”
We hadden thuis niets, maar mama gaf ons veel. Tijd en aandacht bijvoorbeeld.
~ Soe Nsuki
Je Congolese roots, geef je die ook mee? Je mama is Vlaams, je papa Congolees.
Soe: “Mijn papa is nooit aanwezig geweest in mijn jeugd, maar mijn kinderen zijn wel Congolees. Mijn broers en ik zijn hier geboren en de taal kregen we niet mee. Toch heb ik geprobeerd om een paar woorden Lingala te leren. Ik zet thuis graag Congolese muziek op, en leer Congolees koken. Madesu bijvoorbeeld, bonen in tomatensaus. Muziek, taal en eten, dat zijn de belangrijkste zaken die je kunt doorgeven aan een volgende generatie. En ik vind dat heel belangrijk. Tijdens het WK zette ik ook eens een Congolese match op. Het zijn kleine momenten en stukjes die ik mijn zonen wil meegeven.”
Foto's: Kaat Pype
