Cindy en haar gezin kunnen aangekondigde besparingen op het Groeipakket niet bevatten

Cindy is verpleegkundige, haar man Christof werkt voltijds als plaatser van ramen en deuren. Hun oudste dochter (21) behaalde voor de zomer haar bachelor orthopedagogie en is net begonnen aan een schakeljaar, om nadien de tweejarige master te volgen. De regering wil het Groeipakket beperken tot de leeftijd van 23 jaar, maar zij is dan nog volop aan het studeren. Hun oudste zoon (18) zit in het eerste jaar van de graduaatsopleiding werforganisatie en woningbouw, en wil op termijn doorstromen naar een bachelor, waardoor hij - als alles volgens plan loopt - ook tot na zijn 23ste zal studeren. De twee jongste kinderen (16 en 14) gaan nog naar het middelbaar, maar ook de jongste zoon heeft de ambitie om hoger onderwijs te volgen.

“Hogere studies brengen heel wat kosten met zich mee”, voelt Cindy. “Het inschrijvingsgeld blijft gelukkig beperkt tot 139,40 euro per kind per jaar omdat onze kinderen in aanmerking komen voor een studietoelage, maar er zijn ook schoolboeken, vervoer… Onze oudste dochter zit sinds dit jaar op kot, wat 470 euro per maand kost. Ze had veel springuren en vaak ‘s avonds les, waardoor heen en weer rijden niet meer haalbaar was. Onze zoon had een krachtige laptop nodig om met programma’s zoals AutoCAD en Revit te kunnen werken. Het prijskaartje: 1.444 euro, bovenop de andere uitgaven aan de start van het schooljaar. En intussen blijven de dagelijkse kosten voor een gezin van zes doorlopen, voor zaken als voeding, energie, kledij, de auto en onze woning. Ook dat is allemaal gevoelig duurder geworden. We durven haast niet meer te tanken.”

Onverwachte terugval

Het Groeipakket is voor het gezin een belangrijke steun om alle uitgaven te kunnen dragen. “Vier jaar geleden ben ik uitgevallen door rugproblemen”, vervolgt Cindy. “Dat had een grote impact op ons gezinsinkomen, maar we hebben ons daaraan aangepast. We doen bijvoorbeeld bewuster boodschappen, gaan niet meer uit eten en kopen zo veel mogelijk tweedehands. Tijdens mijn hersteltraject volgde ik een opleiding medisch secretariaat, om nadien een minder fysiek belastende job te kunnen uitoefenen. Helaas blijkt het niet evident om daar werk in te vinden, dus ik start volgende maand toch weer op als verpleegkundige. Maar slechts 16 uur per week, om de belasting beheersbaar te houden. Jammer genoeg zal dat blijven wegen op ons budget.”

“Onze kinderen begrijpen onze financiële situatie en dragen hun steentje bij. Onze oudste dochter werkt in de horeca om de helft van haar kot en haar persoonlijke uitgaven te betalen. Ook onze zonen hebben studentenwerk. De jongste (16) wil dit jaar naar Denemarken reizen met zijn basketbalploeg: we betalen zijn regulier inschrijvingsgeld, maar de reis kunnen we financieel niet bijpassen. Hij mag gaan, als hij het zelf betaalt. Dat wringt. Je wil je kinderen zulke zaken niet ontzeggen. Maar we moeten keuzes maken.”

Geen gevelisolatie, geen spaarpot

Cindy hoopt dat het luide protest van gezinnen ertoe zal leiden dat de Vlaamse regering nog iets aan de besparingsplannen zal veranderen. “Zo niet, dan zullen we ons opnieuw aanpassen. We gaan nu één keer per jaar op reis, met de bus, want dat is goedkoper dan vliegen. Dat zullen we moeten schrappen. Ook de geplande renovatie van onze gevel zal niet meer kunnen doorgaan. We waren van plan die te isoleren, maar dat geld zal naar onze dagelijkse kosten gaan. Al zullen we dat blijven voelen aan onze energiefactuur.” 

“Op de opleiding van onze kinderen besparen we niet: we willen dat ze zo lang mogelijk studeren om een zo hoog mogelijk diploma te behalen. Dan hebben zij later een goed inkomen en hoeven ze hopelijk nooit te puzzelen. Al kunnen we hen onmogelijk ondersteunen bij de aankoop van een huis. En ook dàt wordt duurder. Als de kinderen nu al het geld van hun studentenjobs moeten gebruiken voor dagelijkse uitgaven, hoe gaan ze dan ooit een bedrag bij elkaar gespaard krijgen? We maken ons er echt zorgen over.”