Voor de knuffel van een blije kleuter. Voor de vrijheid die ze krijgen om op hun eigen manier te werken. Daarom zijn Carina, Sonja, Kanti, Vera en Drieska vrijwilligers bij de Gezinsbond in Antwerpen. Samen maken ze het werk licht – en brengen ze lichtjes van plezier in de ogen van groot en klein. “Dat je het verschil kan maken, dat is het plezier van vrijwilliger zijn”, zegt Drieska.
Vrijwilligers bij de Gezinsbond
“Baby’s doen mijn hart sneller kloppen”, zegt Vera (71), oma van vijf kleinkinderen en een van de vrijwilligers bij de Antwerpse Babytheek van de Gezinsbond. “Ik hielp twintig jaar baby’s op de wereld als vroedkundige. Toen ik las dat ze in de Babytheek (uitleendienst voor babyspullen, red.) mensen zochten, was ik meteen enthousiast. Wie een kindje krijgt, wordt overspoeld door een groot aanbod aan spullen. Hier in de Babytheek help ik ouders kiezen waar ze écht plezier van zullen hebben. Bij een kleinbehuisd gezin bijvoorbeeld, is een verschoonkussen voor op tafel en een draagdoek vaak een beter idee dan grote verschoontafels en kinderwagens.”
Advies en administratie
Dat het engagement van Vera verder gaat dan hulp bij spullen kiezen, blijkt al snel. “Laatst zag ik een baby met een hoofdje dat schuin viel. Vanuit mijn ervaring als vroedkundige sprak ik de ouders erop aan en vroeg ik of ze al naar een dokter waren geweest. Daarnaast doe ik ook de administratie: we houden bij wie wat hoelang uitleent en zetten dat in het systeem. Als ik iets niet snap, helpt een lieve collega me graag een handje.”
“Ja, die administratie vind ik ook moeilijk”, zegt vrijwilligster Kanti (50), afkomstig uit Nepal en moeder van twee zonen in de dertig. “Gelukkig helpt Vera me altijd. Ik kon na een zwaar ongeluk mijn eigen zaak niet meer verderzetten, waarop de VDAB me aanraadde vrijwilligerswerk te doen. Iets met gezinnen, dat sprak me meteen aan. Ik werkte ook als verkoopster, dus ik geniet van het sociale contact met de ouders. En mijn talenkennis – ik spreek ook Hindi – komt hier goed van pas. Ik stuur heel wat ouders uit de Indische en Nepalese gemeenschap door naar de Babytheek. Ik was zelf lerares in Nepal, en het is fijn dat ik hier mijn talenten opnieuw kan inzetten als vrijwilligster. Zo geef ik nu ook yogales bij de Gezinsbond.”
Van oppas tot paddenstoel
Haar organisatietalent zet vrijwilligster Carina (58), oma van drie kleinkinderen, ook graag in bij de Gezinsbond. “Ik werk nu vier jaar bij de Babytheek maar daarvoor was ik onthaalmoeder. In ‘Het Bondje’, het wekelijkse blaadje van de afdeling in Borgerhout, las ik dat ze iemand zochten voor de kinderopvangdienst (KOD). Daar zoek ik een match voor ouders die op zoek zijn naar een babysit. Ik volg alles nauwgezet op en stuur bij waar nodig. Een 15-jarige die op een baby van zes maanden gaat passen? Als die jongere bijvoorbeeld de dochter is van een onthaalmoeder en goed weet hoe je voor baby’s zorgt, dan is dat oké. Zo niet, dan zoek ik een betere match.” Carina groeide intussen uit tot regioverantwoordelijke KOD en voorzitter in Borgerhout. “Dat ik de vrijheid krijg om op mijn eigen manier te werken, geeft me veel voldoening.”
Voormalig leerkracht Frans Drieska (63), oma van acht kleinkinderen, werkte net als Carina als onthaalmoeder. “Ik kende de Gezinsbond niet, ik dacht dat ze het over de vakbond hadden”, lacht Drieska. “Als onthaalmoeder was ik de hele dag met kleintjes bezig. Ik wou me ook engageren in het verenigingsleven in Wilrijk, om geregeld nog wat ‘grote-mensengesprekken’ te hebben. Van paddenstoelenwandeling tot quiz: ik vond het leuk om mee te organiseren. Intussen ben ik voorzitster in Wilrijk. Het fijne is dat wat mij minder ligt, spontaan wordt opgenomen door anderen in de ploeg – zoals nieuwsbrieven mailen – terwijl ik bijvoorbeeld nieuwe monitoren zoek voor het kleuterturnen. Bij jonge ouders merk ik wel eens dat ze minder tijd hebben om zich te engageren, of het soms maar een half jaar volhouden. Dat snap ik. Toen ik een jonge ouder was, had je nog geen mails of sociale media die je na de werkuren moest opvolgen.”
Die blije gezichtjes van groot en klein na een activiteit? Daar word ik zelf gelukkig van.
~ Sonja
“Wat me het meest voldoening geeft: het verschil kunnen maken voor gezinnen. Een alleenstaande mama was net uit Wallonië verhuisd en ging aan de slag bij de vuilkar van 7 tot 14 uur. Ik hielp haar een school te vinden met ochtendopvang. Een andere mama zocht voor haar kind met autisme nog een andere hobby, naast kleuterturnen. Ik kon haar een scoutsgroep aanraden waarvan ik wist, via een andere mama, dat kinderen met autisme er goed begeleid worden.”
Juf Sonja
Elke zondagochtend om half negen staat Sonja (66) in een zwembad in Merksem voor de watergewenning van de Gezinsbond. “Die knuffels die ik krijg, als zo’n kleintje dat eerst bang was voor water nu met plezier komt plonzen... daar doe ik het voor. De kindjes noemen me juf Sonja. Ik werkte dertien jaar als apotheker-assistent, voor ik me – toen mijn vierde kind geboren werd – toelegde op de job van mijn leven: het moederschap. Of ik niet genoeg om handen heb met 3 kleinkinderen en 3 plus-kleinkinderen? Ik zou mijn vrijwilligerswerk als voorzitster in Merksem en als trekker van regio Groot Stedelijk Antwerpen en Antwerpen-Noord en -Zuid niet willen missen. De Gezinsbond zit bij ons in de familie. Mijn eerste herinnering is samen met mijn mama aanschuiven in een lange rij voor de kortingskaarten voor de trein. Toen ik trouwde, kreeg ik een lidkaart cadeau van mijn ouders – een traditie die ik heb verdergezet bij mijn vier kinderen.”
Sonja is vandaag genomineerd voor ‘De eeuwige merci’, een prijs voor onmisbare vrijwilligers in Merksem. En dat in 2026, het Internationaal Jaar van de Vrijwilliger. “Een verrassing. Ik vind wat ik doe normaal. Maar die blije gezichtjes van groot en klein na een activiteit? Daar word ik zelf gelukkig van.”
Wil jij ook vrijwilliger worden?
Zet je in voor gezinnen en maak het verschil in jouw buurt. Ook jij kan je steentje bijdragen! Waar ook je troeven liggen, elk talent komt van pas. Ontdek het op watjijkan.be.
Foto's: Kristof Ghyselinck
