Journalist Fatma Taspinar verbaast zichzelf als mama: ‘Het lijkt alsof Raya er altijd al was’

Fatma Taspinar (42) 

• Werd geboren in Lier als jongste van zes kinderen, haar ouders komen uit Turkije.
• Studeerde criminologie en journalistiek.
• Begon haar carrière bij Reyers Laat, Studio Brussel en Radio 1 en is sinds 2018 journaalanker bij de VRT.
• Presenteerde verschillende tv-programma’s en schreef het boek ‘Hoelang is levenslang?’.
• Is samen met intensivist Geert Meyfroidt en werd in 2025 mama van Raya.
• Neemt sinds september 2025 afwisselend met Bart Schols de presentatie van De Afspraak op zich.

Flebbekakje

Kan je ons eens meenemen naar je vroegste kinderjaren en het gezin waarin je opgroeide?

Fatma Taspinar: ‘Ik ben geboren in Lier, als jongste van zes kinderen. De drie oudsten werden geboren toen mijn ouders nog in Turkije woonden. Eigenlijk moet ik zeggen “de vijf oudsten”, want mijn ouders zijn in Turkije twee kindjes verloren van vier maanden oud. Mijn vader en moeder kwamen naar België om economische redenen en hadden waarschijnlijk niet gepland om hier nog drie kinderen te krijgen. Maar ja, begin maar eens voorbehoedsmiddelen te vragen in een land en in een taal die je niet kent. Ik loop hier dus rond dankzij een falend anticonceptiebeleid. (lacht) Ik was echt het flebbekakje van onze papa. Iedereen in onze omgeving zei dat, en ik voelde dat ook.’

Turkey by Night

Hoe was het om met Turkse roots op te groeien in Lier?

Fatma Taspinar: ‘Het waren de jaren tachtig, de tijd van gastarbeiders en migratie. Wij waren een van de eerste Turkse gezinnen in Lier en we kregen zowel nieuwsgierige en hartverwarmende reacties als harde en pijnlijke. Mijn ouders hebben het meegemaakt dat de deur recht in hun gezicht werd dichtgeslagen met de woorden: “Wij verkopen niet aan makaken.”

Tegelijk voelden wij ook dat heel wat mensen oprecht geïnteresseerd waren. Mijn oudste broer organiseerde bij ons thuis Turkey by Night-avonden. Dan kwamen mensen thee drinken, iets eten en simpelweg kijken hoe het er bij een Turks gezin aan toeging. Nu klinkt dat een beetje fout, hé, alsof wij bekeken werden als dieren in een zoo, maar dat gebeurde echt met nobele bedoelingen en vanuit een wederzijdse belangstelling. Ik vraag me soms af waar die openheid vandaag naartoe is.’

Wat voor een gezin waren jullie? Kan je spreken van een warm nest?

Fatma Taspinar: ‘Oh ja, absoluut warm, maar niet op een knuffelige manier. Als ik ziek was of liefde nodig had, zei mijn mama: “Wat wil je eten? Ik maak het voor jou. Ik steek je in bad en ik schrob je rug.” Dat was de love language bij ons thuis. Voor de rest zijn wij een temperamentvol gezin waar het serieus kan botsen; wij kroppen niets op en durven hard te zijn tegen elkaar. Maar op het einde van de dag blijven we verbonden en verwant door ons bloed, en die band kan en zal niet breken. Punt.’

Kon je met je ouders ook praten over wat je bezighield?

Fatma Taspinar: ‘Goh, nee. Mijn leven als kind en als tiener zag er totaal anders uit dan wat mijn ouders gekend hadden, zij begrepen mijn wereld niet. Mijn moeder besefte heel goed dat ik tussen twee culturen leefde en benoemde ook dat het voor haar moeilijk was om daar voeling mee te hebben. Hoewel ik in een traditioneel gezin opgroeide, voelde ik toch veel openheid. Het is niet omdat mijn moeder moslima is en een hoofddoek draagt, dat zij er conservatieve gedachten op nahoudt. Hoewel westerse mensen nogal snel die link leggen, klopt dat bij mijn mama absoluut niet. Zij is net heel progressief en ruimdenkend naar anderen toe.’

Uitgaan en pintjes drinken, hoorde dat er ook bij?

Fatma Taspinar: ‘Niet echt. Vanaf mijn zestiende werkte ik elk weekend in een horecazaak in Lier; ik vond dat zo fijn dat het echt een soort hobby werd voor mij. Ik heb dat uiteindelijk meer dan acht jaar gedaan en heb er mijn studies mee kunnen betalen. En pintjes? Nee, bij ons thuis werd geen alcohol gedronken en het trok me daardoor niet aan. Als ik wou ontsnappen aan de realiteit, dook ik in een boek. Gezonder dan drugs, toch?’

Papa's pretoogjes

We maken een sprong van je schooltijd naar pakweg 25 jaar later en we landen op 28 februari 2025: de dag waarop je mama werd. Had je altijd al een kinderwens?

Fatma Taspinar: ‘Hoewel ik nooit een groot gemis voelde, wist ik wel dat ik spijt zou hebben als ik geen kind zou krijgen. Maar ja, ik was een laatbloeier, had lange tijd geen relatie of niet de juiste relatie... En toen kwam Geert in mijn leven. En nu is Raya er en lijkt het alsof ze er altijd al was. Ik ben vijf maanden thuis geweest met haar en heb daar samen met Geert echt van genoten. Het was vaak mooi weer, we woonden net in ons nieuwe huis, kregen veel bezoek en vooral: Raya was van in het begin een rustige, blije baby. Ze wordt wakker en begint te lachen, dat heeft ze niet van mij! Ik ben iemand die van nature een zekere zwaarte met zich meedraagt, maar Geert is een heel opgewekt en stabiel persoon. Hij gaat vrolijk slapen en staat ‘s morgens even vrolijk weer op. Ik hoop echt dat Raya op hem blijft lijken, ze heeft sowieso al diezelfde pretoogjes!’

Maakt het een verschil dat jullie iets ‘oudere’ ouders zijn?

Fatma Taspinar: ‘Dat denk ik wel, ik hoor vaak zeggen dat wij heel rustig zijn. Nu ja, misschien niet moeilijk met een kalme baby en een vader die al drie kinderen heeft grootgebracht. (glimlacht) Raya is echt een geschenk, mijn mama noemt haar ook zo: “het cadeautje van mijn dochter”. Mijn ouders hadden al twaalf kleinkinderen, maar hebben toch ergens nog een unieke liefde gevonden voor Raya.

Geert en ik beleven dit allebei ongelooflijk bewust; Raya heeft een extra laag gelegd op onze relatie. Ook op mijn leven als mens en als vrouw, trouwens. Ik ben een chaotische ADHD’er, maar voor mijn kind zorg ik dat alles tot in de puntjes geregeld is. Plots ben ik zo’n vrouw die structuur wil brengen in een slaappatroon. Iedereen die mij kent, vindt dat hilarisch.’ (lacht)

Ga. Ontdek. Bel mij.

Wat wil je Raya graag meegeven voor de toekomst?

Fatma Taspinar: ‘Ik hoop vooral dat ze beter grenzen kan stellen dan haar moeder, maar tot nu toe heeft ze net als ik nogal last van FOMO. Ze wil altijd overal bij zijn, en lacht naar iedereen even hard. Heel lief, maar soms denk ik: “Komaan, meisje, wees wat minder een pleaser, laat mensen wat meer voor je werken!” (lacht)

Verder willen Geert en ik graag ons sociaal engagement doorgeven aan haar, samen met een mooie dosis mededogen voor andere mensen. We proberen Raya nu vooral veiligheid en vertrouwen te geven, zodat ze later stevig kan uitvliegen, maar weet dat ze altijd kan terugkeren. Die boodschap kreeg ik zelf ook van mijn moeder: “Ga en ontdek de wereld. En wat er ook is: bel mij, en we lossen het op.”’

Schermtijd

Fatma Taspinar: ‘Mijn ouders vonden school heel belangrijk omdat zij zelf nooit de kans hadden om te studeren. Mijn vader hanteerde tijdens de examens zelfs een schermtijdbeperking avant la lettre. Er hing dan een papiertje op ons tv-toestel, met daarop: “Tijdens de examens wordt geen tv gekeken!” (lacht) Ik heb in het middelbaar geen vlot parcours afgelegd, ik ben een paar keer blijven zitten. Op een bepaald moment adviseerden mijn leerkrachten om naar een technische of een beroepsrichting te gaan. “Het zit er niet in”, zo verwoordden ze. Mijn oudste broer is toen tussenbeide gekomen en heeft gezegd dat ik in het aso moest blijven. Zowel hij als mijn ouders voelden dat het wél in mij zat. Zo zie je maar hoe belangrijk het is om een sterke achterban te hebben: zonder mijn broer was ik nooit aan de universiteit begonnen, laat staan nieuwsanker geworden.’

Foto's: Kristof Ghyselinck