‘Het viel als een hakbijl op het hele gezin’, zo omschrijft Peter de verlamming die enkele jaren geleden zijn vrouw Benedicte trof. Intussen hebben ze samen met hun kinderen Anna-Clara (17), Leonore (16) en Constantijn (8) een nieuw evenwicht gevonden. ‘We hopen nog altijd op een ingreep die verbetering brengt, maar we blijven daar niet op wachten. Het leven gaat verder, hé.’
Onbezorgd
Benedicte en Peter werden een koppel toen zij als stagiair-vroedkundige werkte in het ziekenhuis in Oostende, waar Peter assistent-arts was. Toen Peter voor een stage naar Leuven vertrok, maakte Benedicte van die gelegenheid gebruik om aan de KUL verder te studeren. ‘We hadden een rustig en onbezorgd leven’, herinnert Peter zich. ‘We gingen regelmatig uit eten.’
De komst van hun eerste kindje zette dat onbezorgde leventje op z’n kop. ‘Kort na de geboorte van Anna-Clara begon ik als hartspecialist in AZ Delta in Roeselare, waar ik nog altijd werk. Een veeleisende nieuwe job combineren met de zorg voor een baby was pittig.’
Geen roze wolk
‘Anna-Clara was een moeilijke eter’, vertelt Benedicte. ‘Later ontdekten we dat ze coeliakie heeft en een streng dieet moet volgen, maar dat wisten we toen nog niet. Het was geen roze wolk, en de adviezen uit boekjes of van mensen om ons heen maakten het er niet makkelijker op. Ik was zo gefocust op “zo moet het” en “dit mag niet”. Ik herinner me dat ik ooit in paniek naar Peter belde omdat Anna-Clara op een kussen in slaap was gevallen, terwijl ik ergens had gelezen dat een baby altijd in een bedje moet slapen. Zo gespannen was ik als jonge mama.’ Anna-Clara was het eerste kleinkind in beide families, waardoor de grootouders er ook heel erg mee bezig waren. ‘Ze bedoelden het goed,’ zegt Benedicte, ‘maar hun betrokkenheid vergrootte de druk nog meer.’
Elf maanden na Anna-Clara kwam Leonore op de wereld. In die periode volgde Peter een opleiding in Nederland. ‘Ik vertrok op zondagavond en was pas terug thuis op vrijdagavond’, vertelt hij. ‘Benedicte stond er de hele week alleen voor met twee kindjes. Nu zou ik dat wellicht niet opnieuw doen.’ Toch kon Benedicte bij Leonore meer genieten van het prille moederschap: ‘Leonore had veel last van reflux, maar verder was ze een gemakkelijke baby en at ze goed. Bovendien had ik meer zelfvertrouwen als moeder.’
Aan een scherm gekluisterd
Op de komst van een derde kindje was het wat langer wachten. Constantijn is zeven jaar jonger dan zijn jongste zus. ‘Dat grote leeftijdsverschil was geen bewuste keuze, en soms is het wel een uitdaging’, vertelt Benedicte. ‘Het is niet evident om een activiteit te vinden die ze alle drie leuk vinden. Een uitstap of spel waar Constantijn enthousiast over is, vinden de meisjes vaak niet leuk. En als hij wil spelen, zien zij dat niet altijd meer zitten.’
Gelukkig heeft Constantijn heel wat hobby’s. ‘Hij volgt muzieklessen, gaat schaken en op ons aandringen zit hij ook bij de scouts’, zegt Benedicte. ‘Maar als het aan hem lag, zou hij het hele weekend aan een scherm gekluisterd zijn. Hij leert veel over zijn interesses geschiedenis en aardrijkskunde via internet, daar kan je niet tegen zijn. Maar intussen surft hij soms ook naar minder interessante dingen, zoals elk kind. En als hij een schooltaak op de computer moet maken, kunnen we niet altijd naast hem zitten om te bewaken of hij niet afdwaalt. Bovendien gamet hij ontzettend veel. Als we hem zijn gang zouden laten gaan, zou er weinig anders meer gebeuren.
Het grote leeftijdsverschil is een uitdaging. Een uitstap waar Constantijn enthousiast over is, vinden de meisjes vaak niet leuk.
~ mama Benedicte
Uit onderzoek blijkt dat kinderen zich steeds korter kunnen focussen’, vult Peter aan. ‘Schermgebruik zou daarbij een grote boosdoener zijn. Bij Constantijn merken we dat goed. Voor hem is een boek lezen een straf. De meisjes zijn gematigder met hun schermtijd, maar daar zien we dan weer een andere invloed: die van influencers. Dan willen ze plots diezelfde kleren of producten. We proberen tegengas te geven, en leggen uit hoe reclame en beïnvloeding werken. We willen sowieso geen goedkope kleren uit China die je na een paar keer dragen moet weggooien. Textielafval is een groot milieuprobleem. De generatie van onze kinderen zal de grootste gevolgen voelen van klimaat- en milieubedreigingen.’
Mama is altijd in de buurt
Van zodra er kinderen kwamen, zette Benedicte haar werk op een lager pitje. ‘Peter had een drukke job, en ik besloot minder te werken om er voor de kinderen te zijn. We vonden dat toen vanzelfsprekend. Ik kon deeltijds aan de slag in het bedrijf van mijn vader, waar ik – met heel flexibele uren – de boekhouding en administratie deed. ’s Morgens bracht ik de kinderen naar school, ging vandaar naar het werk en was net voor de middag thuis om eten te maken. Daarna haalde ik de kinderen op, aten we samen, en terwijl zij terug naar school gingen, ging ik terug naar het werk. Om vier uur stond ik weer aan de schoolpoort, hielp met hun huiswerk en bracht ze naar hobby’s. Ook in het weekend was ik vaak alleen met de kinderen. Ik deed mijn job graag en had fijne collega’s, maar achteraf bekeken vind ik het toch jammer dat ik niets deed wat aansluit bij mijn studies.
Er altijd zijn voor de kinderen heeft ook een keerzijde: ze raken het gewend dat mama altijd in de buurt en beschikbaar is.’ Peter knikt: ‘Ze zouden inderdaad al wat zelfstandiger mogen zijn. Onze oudste studeert nu in Engeland en moet daar wel meer haar plan trekken, maar de andere twee worden nog altijd graag met de auto naar school of activiteiten gebracht. Ze zijn het zo gewoon.’
Peter ziet bij zijn jongere collega’s een betere balans tussen werk en gezin, én een evenwichtigere taakverdeling tussen beide ouders. ‘Zij stoppen bijvoorbeeld vroeger om naar een oudercontact te gaan. Dat heb ik nooit gedaan. Toen ik assistent was en later arts, werkten we lange dagen en deden we één nacht per week zelfs gewoon door. Jonge ouders hebben gelijk dat ze hun job niet meer boven alles zetten. De keerzijde is wel: nog langere wachttijden voor doktersconsultaties en ingrepen. De overheid heeft geen rekening gehouden met die evolutie bij het vastleggen van artsenquota.’
Verlamming
In 2018 veranderde het leven van het gezin totaal, toen Benedicte een verlamming in haar been kreeg. Onderzoeken en operaties, zelfs in Zwitserland, brachten geen permanente oplossing. Het liet diepe sporen na bij iedereen in het gezin.
‘Ik was in het begin vooral gefrustreerd en kwaad omdat ik hulp moest vragen voor dingen die ik altijd in mijn eentje deed’, vertelt Benedicte. ‘We stelden al onze hoop op een medische oplossing. Alles moest en zou weer worden zoals vroeger. Maar je kan niet blijven wachten. Het leven gaat door. Een tweetal jaar geleden besloten we om de situatie zoals ze nu is zo comfortabel mogelijk te organiseren. We hebben een rolwagen gekocht, ik leerde met een aangepaste auto rijden en ons huis ondergaat momenteel de nodige verbouwingen zodat ik zo mobiel mogelijk ben. Het moet me weer wat bewegingsvrijheid geven. Nu valt het ons op hoe weinig rekening de samenleving houdt met mensen met een beperking. Dat is zo jammer. Als je op restaurant met je rolstoel niet door de toiletdeur kunt of plots voor een trap staat, zijn dat lastige momenten. En dan zwijg ik nog over alle administratieve rompslomp.’
Ook Peter moest zich aanpassen. ‘Ik werk nu vier vijfde. Op het werk lieten de zorgen thuis me niet los, zo kon het niet verder. Ik moest meer taken op mij kunnen nemen. We hebben nu ook een poetshulp. Het loopt nog niet optimaal, maar wel veel beter dan in die vreselijke eerste jaren na de verlamming. Toen hebben we echt afgezien, allemaal. Toch proberen we optimistisch te blijven en doen we er alles aan om de kinderen alle kansen en een mooie toekomst te geven.’
Over spiegels en dansen
Anna-Clara vertrok vorig jaar naar Londen om daar haar middelbaar af te maken. ‘Zestien is jong voor zo’n grote stap,’ vertelt Benedicte, ‘maar ze was hier niet gelukkig op school. In Engeland is ze helemaal opengebloeid. Het blijkt een goeie beslissing. Kinderen verrijken je wereld. Via Anna-Clara komen we bijvoorbeeld in contact met ouders uit Ethiopië, Amerika en andere landen.
Kinderen houden je ook een spiegel voor’, vult Peter aan. ‘Ze confronteren je met kanten van jezelf waarvan je je niet altijd bewust bent. Dat kan soms slikken zijn, maar het is ook boeiend. Ik genoot er enorm van als ze een hobby vonden die écht bij hen paste. Soms waren dat dingen waar wij zelf totaal niet mee bezig waren, zoals dansen bij de meisjes. Zien hoe ze zich met hart en ziel ergens in uitleven, is mooi.
We proberen optimistisch te blijven en doen er alles aan om de kinderen alle kansen en een mooie toekomst te geven.
~ papa Peter
Over hun toekomst hebben we geen grote dromen. We willen hen niet vastpinnen op onze verwachtingen, en proberen in te spelen op wat ze kunnen en willen. We hopen vooral dat ze gelukkig zijn en dat ze hun mogelijkheden zullen benutten en ontwikkelen. En nee, ze hoeven geen geneeskunde te studeren, zoals mensen me soms vragen.
Ook over trouwen en kleinkinderen hebben wij geen verwachtingen’, zegt Benedicte. ‘Anna-Clara heeft nu een vriend in Spanje. We maken ons geen illusies dat onze volwassen kinderen in de buurt zullen blijven wonen. Als er maar een goede band blijft, dat is het belangrijkste.’
Teamwerk voor de Gezinsbond
Benedicte is sinds twee jaar voorzitster van de Gezinsbond in Oekene (bij Roeselare), Peter helpt waar hij kan. De jaarlijkse tweedehandsbeurs, waar ze al jarenlang samen de schouders onder zetten, blijft een succes. ‘Ik organiseer graag’, vertelt Benedicte. ‘Die beurzen passen perfect in ons streven naar hergebruik in plaats van weggooien. De Gezinsbond was daar al mee bezig lang voordat tweedehands hip werd.’
Als voorzitster leidt Benedicte de vergaderingen en zorgt ze voor de administratie. Fysiek werk, zoals het klaarzetten van de zaal, kan ze niet meer doen, maar gelukkig zijn er genoeg bereidwillige handen. ‘Het is teamwerk, we vullen elkaar goed aan.’ Peter voegt toe: ‘De groep vrijwilligers voelt als een vriendengroep. Je leert nieuwe mensen kennen en het geeft voldoening als een activiteit aanslaat. Zoals de schaakavond, voor zowel beginners als gevorderden, waar we veel positieve reacties op kregen, ook van jonge mensen. Je moet wat creatiever zijn dan vroeger om volk te lokken, maar het geeft des te meer voldoening als ze een fijne, boeiende avond hadden.’
Van 1 tot 9 maart is het Week van de Vrijwilliger. Ook bij de Gezinsbond helpen 9.000 vrijwilligers mee. Wil je zelf je steentje bijdragen in een afdeling? Neem een kijkje op watjijkan.be.
Foto's: Kristof Ghyselinck
