Met Seth werd de kinderwens van Ruben en Mychal twee jaar geleden werkelijkheid, via eiceldonatie, draagmoederschap en een intens traject. “Het is superromantisch om met z’n tweeën een kind te krijgen, maar bij ons was het groepswerk.”
Wanneer we afspreken voor dit gesprek, voel je Mychals glimlach door de telefoon. Het is een mooie dag en hij zit met Seth in de zandbak. “Een echt buitenkind”, vertelt Ruben later. Van schermen houden ze de peuter weg. Van samen eten maken ze een punt. Mychal: “Een groot deel van mijn leven dacht ik dit te moeten missen. Maar dankzij veel wetenschap en keiveel liefde vanuit onze familie is het er toch van gekomen. Daar ben ik enorm dankbaar voor.”
Hoe liep die weg naar Seth?
Mychal: “Toen we allebei klaar waren voor een kindje, hebben we ons diezelfde avond nog aangemeld op de adoptiewachtlijst. We wisten dat je daar als homokoppel makkelijk acht tot tien jaar mee bezig bent.” Ruben: “Maar tegelijk zochten we ook andere mogelijkheden uit. Over draagmoederschap vonden we online vooral tegenstrijdige informatie. Het leek alsof het in België niet kon. Tot een vriendin vertelde over een traject in UZ Gent. Ongeveer twee jaar later is Seth geboren."
Hoe hebben jullie de zoektocht naar een draagmoeder aangepakt?
Ruben: “Mijn zus had van bij het begin gezegd dat ze eiceldonor wilde zijn. Dus dat puzzelstukje was snel gelegd.” Mychal: “Maar aan het draagmoederschap waren veel voorwaarden verbonden: jonger dan veertig zijn, al probleemloos zwanger geweest zijn, geen medische aandoeningen en ook geen kinderwens meer hebben…” Ruben: “Om naar interesse te polsen, begonnen we er veel over te praten. Maar we voelden snel: hier gaat niemand vanzelf voor opstaan.”
Mychal: “Dus heb ik op een bepaald moment rechtstreeks met mijn zus gevideobeld om het haar te vragen. Ze wilde er eerst goed over nadenken, zodat ze zeker bij haar antwoord kon blijven.” Ruben: “En zo kregen we anderhalve maand later telefoon, terwijl wij in Rome waren. ‘Let’s do this bitches!’, zei ze (lacht). Magisch! Ook omdat Mychal diezelfde dag een huwelijksaanzoek had gepland, wat zij niet wist. Zo viel alles op één dag samen.”
Hoe is de zwangerschap verlopen?
Mychal: “We hebben van in het begin gezegd: iedereen moet alles kunnen zeggen wat hij voelt of denkt. Er zijn zoveel wat-als-en in ons verhaal dat we niets onbesproken wilden laten.” Ruben: “We hebben veel dingen op voorhand doorgenomen waar je als koppel normaal pas later bij stilstaat. Wie neemt de beslissing bij een afwijkende NIPT-test? Hoe pakken we de dag van de bevalling aan? Alle scenario’s kwamen samen in een draaiboek, alsof het een choreo was die we samen gingen dansen.”
Wanneer kwam het besef: dit is echt ‘ons’ kind?
Ruben: “Meteen na de geboorte. Toen Seth de eerste nacht op neonatologie moest verblijven, voelde ik: ‘Jij hoort nu bij ons. Voor dit ventje wil ik vechten.’” Mychal: “Tijdens het skinnen (huid-op-huidcontact meteen na de geboorte, red.) keek hij opeens recht in mijn ogen. En ik wist: ‘Ja, hier moet je zijn. Wij zijn nu echt jouw papa’s.’”
Is hij zich al bewust van zijn unieke ontstaan?
Ruben: “Nee, maar we praten er heel open over, ook in zijn aanwezigheid. Zijn ontstaan zal voor hem nooit als een verrassing uit een doosje springen.”
Heeft het ouderschap jullie veranderd?
Mychal: “Alle stress van ervoor is nu relatiever. Je leeft bewuster en plant je tijd anders in, ook omdat je die samen wil beleven.” Ruben: “Je laat je meer leiden door wat hij nodig heeft of leuk vindt. Daardoor merk ik ook hoe snel alles gaat. Doordat Seth lang kroop, keken we erg uit naar zijn eerste stapjes. Maar eens hij kon lopen, bedachten we: ‘Nu kruipt hij nooit meer.’ Dan ga je die fase alweer missen.”
Hoe voelt het om nu Vaderdag te kunnen vieren?
Mychal: “De eerste keer was speciaal. Wakker worden en beseffen: hij is er echt!” Ruben: “We vieren ook twee keer Vaderdag: de Antwerpse in maart én die in juni. Zo hebben we elk onze dag. Maar eigenlijk voelt elke dag als Vaderdag. Het zit in de kleine dingen: samen zijn, naar de speeltuin gaan of op stap… Stiekem kijk ik nu al uit naar de knutselwerkjes op school. Ze gaan daar heel mooi mee om. In een gezin met twee papa’s maken de kinderen twee Vaderdagcadeautjes, en voor Moederdag iets voor een belangrijke vrouw in hun leven. Ze maken diversiteit vanzelfsprekend en dat is belangrijk.”
Hoe ervaren jullie hoe anderen vandaag naar jullie gezin kijken?
mychal: “We merken gelukkig weinig verschil in hoe mensen kijken. Maar we botsen wel op hoe systemen georganiseerd zijn. Zo kon Kind & Gezin in het begin alleen een dossier op naam van een mama opstarten. En wij moesten alles zelf betalen, terwijl trajecten waarbij een vrouw betrokken is deels worden terugbetaald door het ziekenfonds. Het gaat er niet om dat alles voor ons makkelijker moet zijn. Het is prima dat er controles en begeleiding zijn, dat er gekeken wordt of alles goed zit. Maar we hopen dat in de toekomst iedereen dezelfde kansen krijgt, ongeacht hoe je gezin eruitziet. Op de volledige officiële erkenning van Seth hebben we bijna twee jaar moeten wachten.”
Wat brengt de toekomst?
Mychal: “Daar zijn we nog niet uit. Mijn zus gaf van in het begin aan dat ze één keer een kindje wou dragen. Dus als er nog een tweede komt, zal dat op een andere manier gaan.” Ruben: “Soms zeggen we lachend: als hier morgen iemand aan de deur staat met een kindje waarvoor niet gezorgd kan worden, dan zouden wij geen seconde twijfelen. Het is nooit een kwestie geweest van: het moet zus of zo. Draagmoederschap was gewoon de piste die op ons pad kwam.”
Mychal: “We staan momenteel nog op de adoptiewachtlijst, waar we onze plek destijds lieten bevriezen. Maar tegelijk zijn we nu vooral heel dankbaar voor wat er is. En daar willen we volop van genieten. Seth maakt ons elke dag dolgelukkig.”
Meer informatie over familievorming met hulp van een donor: donae.be
Foto's: Kaat Pype
