“Anneke en ik waren ontzettend gelukkig met onze drie kinderen, maar hen grootbrengen gebeurde in volle vaart. We combineerden het met een druk professioneel leven en vroegen ons dikwijls af hoe we het allemaal rond moesten krijgen. We waren toen bezig aan een ernstige levensopdracht. Grootouder worden voelt helemaal anders. Da’s gewoon één groot feest.” Aan het woord: Bart Peeters, allround artiest en sinds acht maanden grootvader van Pok.
Bart Peeters (66)
- Zanger, muzikant, acteur en presentator
- Bekend van onder andere Het Leugenpaleis, Dag Sinterklaas, De Droomfabriek, Eurosong en Live live live.
- Scoorde talloze hits met The Radios en ook solo. Van She Goes Nana tot Brood Voor Morgenvroeg.
- Is getrouwd met Anneke en vader van Nona, Winnie en Pablo.
- Sinds augustus 2025: trotse paps van een kleindochter.
Bart Peeters: “Ze heet niet echt Pok, maar wij noemen haar zo omdat ik tijdens de zwangerschap ‘Pocahontas’ voorgesteld had als naam. Raar dat die het uiteindelijk niet heeft gehaald. We hebben haar elke week een dag en een nacht bij ons in huis. Donderdag is daarom officieel omgedoopt tot ‘Pokdag’. En het klinkt als een cliché, maar Pokske is het liefste kindje van de wereld. Hoe ze hier binnenkomt... ze heeft echt een roze wolk aan haar gat hangen. Ze kan uiteraard nog niet praten, maar ze communiceert constant. Met haar ogen, met geluidjes en bewegingen. Haar levensenergie werkt enorm aanstekelijk en ze heeft nu al een gigantische sociale agenda. Toen we gisteren gezellig op een terrasje zaten, was ze iedereen aan het entertainen. Op den duur werd ze moe en viel ze bijna in slaap, maar tegelijk bleef ze socialiseren en kijken en lachen naar de mensen rond haar. Ze wou niets missen. Babyfomo noem ik dat.”
Hoe was het toen je Pok voor het eerst in je armen hield?
Bart Peeters: “Ze hadden Anneke en mij gewaarschuwd voor het grootouderschap: ‘Pas op, ge gaat iets meemaken, het is geweldig.’ En uiteraard keken we er heel hard naar uit. Maar toen het wonder dan echt gebeurde en ik Pok voor het eerst zag... WOW. Die liefde is zo allesovertreffend, ongelooflijk. Misschien omdat de verantwoordelijkheid kleiner is? Je moet minder bezig zijn met de algemene organisatie, je kunt gewoon volop genieten van dat kindje.”
En je dochter Winnie zien als mama, wat deed dat met jou?
Bart Peeters: “Vanaf dag één was Winnie een onvoorstelbaar schone mama. Heel relaxed ook, echt gemaakt voor die rol. Nona en Pablo, haar zus en broer, zijn ook helemaal gek op Pok. Dat kleine kindje geeft aan ons gezin een nieuwe, ongelooflijk fijne dynamiek en een oceaan van energie. Door gewoon met een plastic flesje te spelen, windt ze ons allemaal rond haar vinger. Onze familiefeestjes zien er nu heel anders uit want zij slorpt alle aandacht op.”
Kunnen we eens terugkeren naar je eigen kindertijd en je grootouders? Welke band had je met hen?
Bart Peeters: “Mijn grootouders aan vaderskant heb ik nauwelijks gekend, maar ik heb fantastische herinneringen aan mijn grootvader aan moederskant. De pappie, Staf Van Boeckel, politieagent uit Lier. Die man was in de Tweede Wereldoorlog een heuse verzetsheld; in zijn kleine wasserette verstopte hij mensen voor de Gestapo. Toen hij opgepakt werd, heeft hij maar liefst twee jaar in concentratiekampen doorgebracht. Normaal gezien overleef je dat niet. Hij woog bij zijn terugkomst nog maar een derde van zijn oorspronkelijke gewicht.
De manier waarop die man zo’n traumatische ervaring toch heeft kunnen omzetten in positieve energie en levensvreugde, blijft voor mij een gigantische levensles. De pappie was een van de vrolijkste mensen die ik ooit gekend heb. Volgens mij is hij vlak na zijn geboorte in een ketel met energiedrank gevallen en wordt die energie nu nog altijd van generatie op generatie doorgegeven. Kijk naar mijn moeder: zij is 88 en doet nog altijd de VIP in de Lotto Arena. En Pok heeft er duidelijk ook van!”
Mijn eigen pappie is een van de vrolijkste mensen die ik ooit gekend heb.
~ Bart Peeters
Je werd zelf voor het eerst vader op 32 jaar, tijdens de hoogdagen van The Radios. Hoe kregen Anneke en jij het allemaal gecombineerd?
Bart Peeters: “Ik moet eerlijk zeggen dat onze gezinsplanning wel wat leed onder mijn carrière. Ik had zowel in Vlaanderen als in Nederland veel televisieprogramma’s mogen maken, en in 1988 braken we door met The Radios. 28 jaar was ik toen. Ik zei tegen Anneke: ‘Ik heb al zoveel schone dingen mogen doen in mijn carrière, en vandaag speel ik zelfs in een popgroep. Volgens mij is mijn carrière klaar. Laat ons afspreken dat ik die popgroep nog twee jaar doe en dat we daarna volop voor ons gezin gaan en aan kinderen beginnen. Ik heb nen diplom, dus ik vind wel iets van werk. En die buitenlanden, dat hoeft niet meer.’ Maar ja, net op dat moment begonnen The Radios te scoren in een groot deel van Europa en zelfs in Azië.
In mei 1992 ging Nona, ons eerste kindje, geboren worden. Omdat ze wat op zich liet wachten, hadden we een vergadering met de gynaecoloog en met mijn manager – zijnde Anneke, de vrouw die moest bevallen. We bekeken wanneer de bevalling het best kon doorgaan: ‘Niet op maandagavond, dan zitten we in Duitsland. Dinsdagnamiddag moeten we naar Nederland. Dus euh, wat denken jullie van dinsdagvoormiddag?’ Ons Nona is dan effectief geboren op 26 mei 1992, een dinsdagvoormiddag. Dat klinkt nu compleet absurd, maar zo zag ons leven er toen uit.
En hoe meer kinderen we kregen, hoe meer mijn carrière begon uit te dijen. Een geluk dat ik vaak pas ’s avonds laat moest optreden, ik stopte de kinderen nog in bed en vertrok daarna naar mijn werk. Omdat Anneke lang mijn manager geweest is, kon zij onze vakanties en de qualitytime met de kinderen inplannen in mijn agenda. Ik heb mij in mijn leven met heel veel dingen beziggehouden, maar ook met heel veel dingen niet. Dan zei Anneke op een bepaald moment: ‘Zeg, we hebben een huis gekocht. Wil je het eens zien?’ - ‘Goh ja, misschien wel (lacht).’”
Handig toch, een allround manager die niet alleen je carrière regelt, maar ook voor kinderen én voor een huis zorgt.
Bart Peeters: “Absoluut. Maar opvoeden deden Anneke en ik echt samen. We hebben er bewust over gewaakt dat onze kinderen geen showbizzkinderen werden. Anneke is op een schone en rustige manier heel goed in het benadrukken van het gewone. Zij komt uit een gezin met acht kinderen, waar ze soms met vier kinderen op één kamer sliepen. Dat nuchtere heeft ze meegenomen in de opvoeding van onze drie kinderen, en met resultaat. Het zijn drie fijne, supernormale mensen die stevig in het leven staan. Hier thuis was showbizz altijd ver weg, ik ging ook nooit naar premières, VIP-feestjes of rode lopertoestanden. Een hele wereld aan showbizzfestiviteiten is aan mij voorbijgegaan.
Onze kinderen beseften trouwens pas laat dat hun vader bekend is. Eens ze het doorhadden, vonden ze het vooral lastig. Ik moest de auto tweehonderd meter van de school parkeren, ze wilden gewoon behandeld worden zoals alle andere kinderen.”
Vonden ze jou op een bepaald moment ook gênant?
Bart Peeters: “Dat behoorde zeker tot de mogelijkheden, want op een podium verberg ik mijn ADHD niet. En tieners willen dergelijk druk gedrag echt niet zien van hun vader. Maar ik had de chance dat ik in de periode van hun puberteit de Vlaamse festivals plat speelde. Toen de kinderen eens kwamen kijken, zagen ze hoe enthousiast hun leeftijdgenoten reageerden. ‘Euh papa, gij zijt cool of wa?’ Ik ben zodanig on-hip dat het weer hip wordt. Dat is mijn grote geluk.”
Grootvader worden betekent ook dat je opschuift op de ladder van het leven. Hoe voel je je daarbij?
Bart Peeters: “Los van het feit dat ik het grootouderschap met veel liefde omarm, zag ik het toch niet zitten om opa genoemd te worden. Anneke en ik zijn ‘mams’ en ‘paps’. Uiteraard voel ik dat ik ouder word. Ik ben nog altijd druk bezig met nieuwe muziek, met festivals en concerten, maar ik maak bewustere keuzes nu. Die drukte van vroeger wil ik vandaag niet meer.”
Grootouder worden, da’s één groot feest.
~ Bart Peeters
De wereld staat vandaag serieus op zijn kop. Slaag jij erin om positief te blijven over de toekomst van Pok en haar generatiegenoten?
Bart Peeters: “Ik blijf geloven in hoop. Hoop is een mensenrecht. Echt waar. Onnozel doen trouwens ook – zo verdedig ik mezelf als mensen vinden dat ik me aanstel. De wereld wordt momenteel bestuurd door machthebbers met een veel te hoog kloefkappergehalte. Erger kan het niet worden. We hebben in de geschiedenis nog zulke episodes gehad, en je voelt dat er tegenreacties aan het komen zijn. Vergeleken met enkele jaren geleden zijn er nu veel minder Amerikanen die Trump nog verdedigen. Dus ja, ik blijf positief.”
Wat wil je Pok graag meegeven?
Bart Peeters: “Ik heb een muzikale mat gekocht voor haar. En gisteren heb ik haar geleerd om met een lepeltje niet gewoon op de tafel maar op glazen te slaan. Ze had meteen een groove vast! Dus ja, muziek wil ik haar heel graag meegeven. En misschien ook wat taalkundige dingen. Soms lijkt ze iets te zeggen wat op ‘dag’ lijkt. Ik zou het geweldig vinden als haar eerste woord niet ‘mama’ of ‘papa’ is maar ‘helikopterpiloot’. Of ‘intercommunale’!”
Hoe hoop je herinnerd te worden door je kleindochter?
Bart Peeters: “Als ze aan onze kinderen vragen wat ze van mij vinden, antwoorden ze: ‘Goh, die valt eigenlijk nog wel mee.’ Het is oké als Pok later ook zoiets antwoordt. Hoger moet ik niet scoren.”
Foto's: Kristof Ghyselinck
