Mijn twee jongens, van 6 en 9, groeiden jaren geleden al uit hun baby- en peuterkleren. Hun zusje is intussen ook een jaar en er komt zéker geen baby meer. De dozen en het stof stapelen zich op als een warrig spelletje Tetris. Ze nemen ruimte in mijn huis en hoofd. Wat doe ik met al die spullen?
Te klein en te veel
Hoe schattig de kleertjes en herinneringen ook zijn, ze mogen weg. Alleen komt het er nooit van. Elke keer als de jongens een maat ontgroeid zijn, is het weer vloeken en proppen om die kleren weg te stoppen. Intussen zitten de maten door elkaar, liggen er verdwaalde kleren tussen dozen en weet ik helemaal niet meer wat ik allemaal heb – of ontdek ik het pas als het te laat is.
“Elke keer als de jongens een maat ontgroeid zijn, is het weer vloeken en proppen om die kleren weg te stoppen.”
~ mama Rien
Te mooi voor de container
Alles in de kledingcontainer gooien voelt zo radicaal – al doe ik dat wel met meer oubollige en afgedragen stuks. Liefst krijg ik nog een klein centje, waarmee ik dan opnieuw tweedehandskleren koop in grotere maten. Daar worden de planeet en ik blij van, net als alle mensen die moeite doen om hun te-klein-geworden-kinderkleren te sorteren en etaleren. Dat weet ik nu uit ervaring, want ik stond voor het eerst op een tweedehandsbeurs van de Gezinsbond: met een tafel vol uitgestalde herinneringen, klaar voor een volgend leven.
Een tweede leven op de tweedehandsbeurs
De beslissing valt na de vraag van een vriendin: ‘zin om samen kleren te verkopen op een tweedehandsbeurs?’ Check! Ik zeg ja, en voel zo een deadline onder mijn uitstelkont. Ik haal mijn uitpuilende dozen naar beneden. En elk kledingstuk wordt gescand, geplooid, gesorteerd en gelabeld. Er vallen nog wat verhalen uit de plooien van die kleine maatjes: ‘Oh, dit had de oudste aan op zijn eerste schooldag. En dit op de trouw van zijn tante.’
Dan stapel ik alles opnieuw proper in bakken. Klaar om open te klappen in een hal vol goede zielen die kleren doorverkopen en hergebruiken omdat er al genoeg zijn. En euh, geen idee hoe het met jouw kinderen zit, maar bij die van mij zien nieuwe kleren er niet lang nieuw uit – enter: ketchupvlekken en aardeknieën. Dan koop ik er liever voor minder geld, waardoor ik meteen ook minder zaag ‘let op van uw nieuwe kleren’.
Kleine prijsjes, grote keuze
Een ouder verzamelt wat van een kinderleven. Dat bevestigt mijn volgestouwde auto. Ik hoop naar huis te gaan met een legere koffer, een voller hart en een ietwat gevulde spaarpot voor een volgende ronde kleren. Om een idee te geven: ik vraag gemiddeld 1 euro voor body’s, 2 euro voor t-shirts en broeken en 3 euro voor truien. Als je weet dat ik zeker 200 stuks mee heb, kan dat wel een centje opleveren. Dat denk ik toch: zo ging het bij een andere vriendin die al twee keer 500 euro verdiende op zo’n beurs.
“Ik hoop naar huis te gaan met een legere koffer, een voller hart en een ietwat gevulde spaarpot voor een volgende ronde tweedehandskleren.”
~ mama Rien
Fan van het initiatief
Voor mij en mijn buurtafelvriendin levert de beurs iets minder op. We verkopen wel wat stuks en gaan toch met een bak minder naar huis. Nog een voordeel: we zijn ook eens een middag weg van onze kleinste koters. Mijn maths-loving oudste zoon ging wel mee om te berekenen hoeveel we kopers moesten teruggeven en hoeveel we uiteindelijk verdienden – alles samen zo’n 100 euro.
Handige verkooptips
Lag het aan het mooie weer buiten? Aan de tafelschikking? Of aan de kleren? Geen idee. Misschien moet ik het nog eens proberen, alles staat nu toch geordend klaar. Ik blijf sowieso fan van dit mooie Gezinsbond-initiatief, zeker ook als koper.
Wil je zelf aan de slag? Hier onze verkooptips:
- leg de mooiste stuks zichtbaar uit
- laat kleren met vlekken en gaatjes thuis
- spreek mensen aan om in je bakken met extra kleren te kijken achter je kraam
- speel in op het seizoen
- stal ook wat speelgoed uit zodat de kindjes blijven plakken aan je plek
