Wat als het niet zo vlot loopt in de crèche en je baby maar niet lijkt te wennen? Het overkwam mama Rien en baby Dot. Haar verhaal lees je hier.
Ken je die moeders die zich bijna compleet laten opslokken door het ouderschap? Ik ben er zo één. Niet dat ik er echt bewust voor kies, ik ga automatisch in moederkloekpiloot. Ik wring mezelf in slangenmensbochten voor mijn kinderen – en dat lukt vaak nog ook. En tegelijk rek ik mijn grenzen soms zo ver uit dat ik slap op mijn benen begin te staan.
Dan wil ik mezelf of mijn kinderen graag in veilige, liefdevolle handen laten ploffen. Al vraagt dat een uitdagende spreidstand tussen beschermen en vertrouwen. Zo voelt het ook wanneer mijn dochter Dot start in de crèche – spoiler alert: dat is niet bepaald een succes.
Dot is 7 maanden: eerste wenmomenten
Ze gaat voor het eerst wennen in de crèche. Het is mijn derde kind -en de vorige twee gingen ook naar de opvang vanaf hun 7 en 11 maanden- en toch … het voelt opnieuw als een lichaamsdeel achterlaten. Als incompleet naar huis gaan. En tegelijk doet het deugd, dat iemand anders de zorg even overneemt.
Ik ween mezelf naar huis. Loop wat verloren. En plof dan toch numb in de zetel tijdens haar wenmoment van drie uur. Ik loer om de zoveel tijd naar de klok, en refresh al even vaak de app waarin de crèche info deelt over haar eten en slaap.
Tijd om haar op te pikken! De spanning die ik voel in mijn borst -ze krijgt nog borstvoeding- slaat onderweg ook in mijn buik.
Ze weent als ik haar zie. ‘Dat is normaal’, zeg ik tegen mezelf – en bevestigen ook de begeleiders. Slapen was moeilijk, drinken lukte ook niet goed. Een beetje wennen dus. Ik geef haar en mezelf nog wat oefenkansen, het is voor mij ook balanceren tussen loslaten en vasthouden.
Dot is 8/9 maanden: vooral weenmomenten
Wat gaat ze vooruit?! Twee tanden. Onderzoekende handen. Alles in de mond. Een kruipende kont. Rechtop staan met één steunende hand.
Ze maakt sprongetje na sprongetje – zelfs in bed met haar slaapzak blijft ze wippen en zich rechttrekken. Als ze nieuwe dingen leert, keert ze graag terug naar een gekende basis. Een oplaadpunt om te komen tanken – bij mij is dat ook letterlijk soms een slok aan de borst, maar even goed is het een knuffel of wat aandacht. Vooruitgang vraagt veiligheid en vertrouwen.
Ze zoekt zekerheid om zich aan onzekere sprongen te wagen.
Al die nieuwe vaardigheden gaan met vallen en opstaan. Zolang die twee in balans zijn, is het oké. Zolang ze zich gedragen voelt, is het oké. Op haar tempo, met ons als enthousiaste supporter aan de zijlijn – aan de rand van onze livingtrap bijvoorbeeld, als ze van de twee brede treden naar beneden kruipt.
Als dat vallen de overhand neemt, waardoor dat opstaan nog moeilijk lukt, is het niet langer oké.
Zo voelt het voor Dot in de crèche. Ze weent van zodra ik haar drop tot het moment dat ik haar ophaal – als een hees, uitgeput, overprikkeld hoopje baby. ‘Het was weer een héél moeilijke dag mama’, hoor ik dan van een begeleider. ‘Ze liet zich door niemand troosten, kwam niet tot spelen en verslikte zich in haar patatjes omdat ze helemaal overstuur was.’
Dat valt zo zwaar dat we beslisten om haar langer thuis te houden. De sprong naar de crèche lijkt nu nog te groot voor ons gevoelige zieltje. Ze gaat non-stop op alarm in plaats van op ontdekking. Als een val waar geen einde aan komt. Al doet de crèche haar best, alleen de mama- of papa-parachute brengt haar op veilige grond.
En ja, alle kindjes wenen als ze naar de crèche gaan. Nee, ze gaat er niet van dood. En toch weegt het momenteel te zwaar.
Het is minder fysiek dan van een trap vallen, maar daarom niet minder pijnlijk.
Ja, haar thuis houden zorgt voor financieel en praktisch gepuzzel. Nee, we weten niet wanneer we opnieuw gaan starten. En toch zoeken we een manier, voor nu. Samen, als ouders. Soms onzeker, met vallen en opstaan. En met af en toe wat tanken bij elkaar. Want non-stop ouderen voelt ook best zwaar.
Dot is 10 maanden: van wenen naar wennen?
We herstarten voorzichtig in dezelfde crèche. Het is weer wennen. Zij weent, ik ween.
Ze gaat geen volle dagen, wel halve – lees: zo’n 2 à 3 uur. ‘Ik zou het anders doen, korte pijn. Maar het is jouw keuze hè mamaatje’, klinkt het bij een begeleider.
Het is inderdaad onze keuze, ook die van mijn man – die normaal wat tegengewicht biedt voor mijn moederkloekpiloot, maar in dit geval dezelfde richting kiest. We luisteren naar ons dochter haar tempo, zodat ze niet onmiddellijk opnieuw opbrandt en uitdooft.
Ja, we hebben ook andere keuzes overwogen. Zoals een onthaalmoeder, met kleinere groepjes – daar is ten vroegste plaats binnen een jaar. Of een andere crèche, waar ze minder dan drie dagen in de week kan gaan – daar is ten vroegste plaats binnen een jaar. Iemand bij ons thuis laten komen – daar is financieel geen ruimte voor. Of haar thuis houden – dan zijn we haar opvangplaats kwijt tot ze naar school gaat, zonder garantie op een ander plekje. Geen idee of ik mijn slangenmensgrenzen zo ver kan uitrekken zonder te knappen, en ook dat wordt een financiële zoektocht.
Ja, we betalen langere opvangdagen om haar een paar uur te laten gaan. Ja, we verliezen respijtdagen omdat ze minder dan 5 uur gaat. Ja, mijn hoofd draait overuren omdat ik denk dat ze mij in de crèche bestempelen als ‘dié moeder’.
En tegelijk, mocht ik de tijd kunnen terugdraaien, zou ik bij mijn eerste kind ook zo op mijn innerlijke tijgerstrepen staan toen hij startte bij de onthaalmoeder.
Hoe gaat het nu?
Ze weent vaak als ik haar afzet en ophaal. Ze slaapt weinig tot niet – de app getuigt ‘in bedje gelegd maar niet willen slapen’.
Ze speelt wel al eens. Ze eet af en toe wat hapjes pap – liefst koud. En er verschijnt soms een lach op haar uitgesnikte gezicht als ik haar knuffelend ophaal. ‘Het was een goede dag, ze speelde zelfs wat met de vriendjes’, klinkt het dan, met een foto als bewijsmateriaal. Er is dus voorzichtige vooruitgang. Hopelijk gaat dat in stijgende lijn – en anders nemen we opnieuw een omweg.
Iedereen doet zijn best. Dot, wij, de crèche. Alleen functioneert het grotere systeem niet al te best. Veel kindjes, weinig tijd. Veel regels, weinig flexibiliteit.
Er zijn kinderen en begeleiders die het super doen en fantastisch vinden. Tegelijk hoor ik van ouders bij wie de crèchedrop wel vlot gaat dat hun kind (en bij uitbreiding ook de begeleiders) ook baat zou hebben bij kleinere groepen, meer ruimte en afstemming. Bij gevoelige kindjes klinken de alarmbellen luider.
Dus we blijven zoeken. Communiceren. Balanceren. Tussen haar noden, die van ons en die van het opvangsysteem.
Een levenswerk vol slangenmensbochten. Dat vraagt wat stretching af en toe.
