Bekende ouder Jeroen Meus: "Ik kies voluit voor mijn gezin"

Tijd is schaars, zeker als je Jeroen Meus bent. Toch heeft het leven hem geleerd om volop te leven. Tijdens een wandeling met de honden vertelt hij over dat leven én zijn gezin. “Als wij onder ons drie zijn, voel ik me de gelukkigste man op aarde.”

In welk soort gezin ben je opgegroeid?

Jeroen: "Ik was de jongste van drie broers en groeide op in een gezin van gescheiden ouders. De eerste generatie gescheiden ouders dan nog. Ik was twee toen mijn ouders uit elkaar zijn gegaan en heb daar eigenlijk nooit last van gehad. Ik voelde wel dat mijn omgeving er soms moeite mee had, en ons vaak met een soort van medelijden bekeek. Maar zelf heb ik dat nooit zo ervaren. Ik ben in mijn jeugd omringd geweest door veel liefde, van beide kanten."

Je ging al vrij jong naar de hotelschool. Vanwaar die keuze?

Jeroen: "School was moeilijk voor mij, een zoektocht. Als je nu een label op mij zou moeten plakken, zou dat ADD zijn, honderd procent. Mijn ouders waren leerkracht en hebben met de hulp van een kinderpsycholoog een oplossing gezocht. Ik zou hotelschool gaan doen, en dat bleek al snel het van het. Er was structuur, een uurrooster, discipline. I love it. Je zou het niet zeggen, maar mijn hemden hangen thuis op kleur. Mijn hoofd gaat vaak alle kanten uit, maar ik heb het zo graag netjes en gestructureerd. Het vertrek naar de hotelschool was een kantelpunt in mijn jeugd. Mijn mama zegt soms dat ze me toen een beetje is kwijtgespeeld. En ik snap dat. Tijdens de week zat ik op internaat, in het weekend ging ik werken, en in de vakanties waren er stages."

Je bent intussen zelf papa. Kijk je nu met een andere blik naar je ouders?

Jeroen: "Ik blik terug met veel liefde. Ik begrijp ook waarom mijn ouders uit elkaar zijn gegaan en ben vooral dankbaar voor alle warme herinneringen. Er was geen financiële ruimte om op vakantie te gaan, of op restaurant, maar we speelden spelletjes, mochten naar de Chiro… Ik weet nog dat we ooit één keer zijn gaan eten, in een wegrestaurant en de mosselen waren in promotie. Maar er werd bij ons thuis wel élke dag vers gekookt. Mijn ouders zijn ook heel lief voor elkaar. Mijn vader gaat nog steeds bij mijn moeder koffie drinken. Dat is zo waardevol. En dat is alleen nog sterker geworden sinds mijn broer overleden is."

Jullie hebben inderdaad al rake klappen gekregen. Wat heeft dat veranderd?

Jeroen: "We hebben veel verdriet gekend. De ziekte en het overlijden van mijn broer veranderden alles. Het heeft van mij ook een betere papa gemaakt, daar ben ik van overtuigd. De relatie met mijn zoon is er een uit de duizend. We hebben er ook maar eentje, tegen wil en dank. Mijn vrouw en ik hebben een lastig ivf-traject achter de rug en moesten acht jaar op Georges wachten. Maar we zijn daar allebei altijd heel nuchter in gebleven. Verloren we weer een vruchtje, dan bleven wij daar niet in hangen. En één keer is het dus wel gelukt. Ik ben zo dankbaar voor mijn zoon. Ik pik hier even een citaat van Jeroom (Snelders, red.), die ook één zoon heeft en ooit zei: ‘Wij zijn een triumviraat.’ Wij leven met drie samen en iedereen heeft een gelijkwaardige stem. Bij ons zijn volwassenen altijd in de meerderheid, en Georges past zich aan. Ik heb een zoon die al grote stukken van de wereld heeft gezien, die verstandig is, empathisch en met wie je goed kan babbelen."

Wist je altijd al dat je papa wilde worden?

Jeroen: "Ik denk niet dat ik daar vroeger bewust naar heb verlangd, maar ik laat het leven op me afkomen. Mijn vrouw wilde graag kinderen, en ik zei ̒Oké, dan doen we dat.̓ Maar ik was in die periode nog heel hard met mezelf bezig. De eerste drie jaar van Georges zijn leven waren de drukste en zwaarste van mijn leven. Ik had mijn eigen restaurant, presenteerde Dagelijkse Kost, had een reisprogramma en zat te vaak in het buitenland. Ik kan nog altijd het geluksgevoel oproepen toen ik mijn zoon voor het eerst vasthad. Maar toen Georges een baby was en ’s nachts huilde? Ik was er niet en ik heb er ook weinig herinneringen aan. Het is ook niets voor mij om op een mat te zitten spelen."

Maar nu ben je meer thuis?

Jeroen: "Mijn grootste liefde zal altijd een eigen restaurant blijven, maar ik ga dat nooit meer doen. ’s Avonds kies ik er nu voor om thuis te zijn, bij mijn gezin. Het eerste middelbaar van Georges was moeilijk, een zoektocht, en dan zat ik uren met hem te studeren en te oefenen. Intussen is hij helemaal vertrokken. Ik ben héél bewust met mijn zoon bezig. We doen ook veel samen. Als ik wild wil klaarmaken, dan haal ik bij de poelier een exemplaar met pluimen aan en mag Georges me helpen. Op dit moment staan er al twaalf uur kippenpoten en varkensknoken te koken om straks een lekkere ramenbouillon te maken. Georges eet graag Japans. En ik merk dat ik herinneringen wil planten, vaak aan de hand van gezelligheid en lekker eten."

Het klinkt alsof je een heel vriendschappelijke relatie hebt met je zoon?

Jeroen: "Ik ben een makkelijke vader, maar dat is ook omdat ik zo’n makkelijk kind heb. Ik probeer vooral een papa te zijn die stuurt. Hij begint nu te puberen en als hij zijn mama gaat tegenspreken, laat ik dat niet toe. Mensen denken altijd dat ik een toffe ben, maar ik blijf chef van beroep (lacht). Streng ben ik niet, hij mag veel. En straffen ga ik ook nooit doen, dat vind ik belachelijk."

Bij jullie is een puber dus voorlopig niet zo’n uitdaging?

Jeroen: “Nee, bij ons is er eigenlijk nooit echt conflict. Ik denk dat dat komt omdat we maar met drie zijn. Er is rust. Georges wordt ouder en heeft nu ook interesses die mij geen hol interesseren, zoals gamen. Dat zeg ik hem dan ook. Ik vind het belangrijk dat kinderen leren incasseren. Als het slecht is, moet je dat kunnen zeggen. Als het goed is, ook.”

Wat hoop je dat Georges ooit zal vertellen over vroeger?

Jeroen: “Ik hoop vooral dat hij warme herinneringen heeft. Hij gaat nog altijd graag op vakantie met ons. Dat is toch zalig? Hij zegt ook dat hij altijd zal willen meegaan. ‘Ik hou van jou’, dat spreken wij thuis vaak uit. Als je zoon van veertien dat ’s avonds tegen jou zegt, dan heb je toch het grote lot gewonnen?”

Foto's: Herman Van Hoey/Verne