Bekende ouder Sien Wynants: “Ik ben geen babymens, maar wel héél graag mama”

Sien Wynants

• Lief van muzikant en tattoo artist Pieter-Jan De Wyngaert en mama van Yoko (bijna 8).
• Presenteert samen met Tomas De Soete het ochtendblok op Radio Willy.
• Werkte daarvoor bij Radio 1 en Studio Brussel, was lang wrapper bij Ketnet en stond ook even voor de klas.
• Was jarenlang actief in het jeugdwerk en schopte het tot hoofdanimator bij Crefi, de jeugddienst opgericht door de Gezinsbond, vandaag bekend als Jonge Helden. 

Het duurt exact dertien minuten voor Sien enthousiast “ja!” antwoordt op de mail of we haar mogen interviewen over kinderen, opgroeien en alles wat daarbij komt kijken. Het tijdstip is ook snel gekozen: na haar ochtendblok bij Radio Willy en net voor ze Yoko haalt op school. “Ik sta elke dag op tijd aan de schoolpoort. Zalig vind ik dat! ’s Morgens gaat mijn wekker om 4.30 uur en vertrek ik thuis stilletjes voor iedereen wakker is. Maar na school gaat alle aandacht naar Yoko.”

Eentje

Je koos bewust voor één kindje. Waarom?

Sien Wynants: “Ik wist al vrij snel dat ik mama wilde worden, en ook dat het maar bij eentje zou blijven. Ik zou het wel kunnen hoor, meer kinderen, maar ik heb daar eigenlijk gewoon geen zin in. Dat lijkt me zo’n struggle. Ik ben superblij met Yoko, maar ik heb ook nog een eigen leven. Het geeft me rust dat ik mijn focus op eentje kan leggen en dat dan ook écht goed kan doen. Ik ben zelf opgegroeid met twee zussen en zag van dichtbij hoe pittig dat was, drie kleine kinderen.”

In welk soort gezin ben je groot geworden?

Sien Wynants: “In elk geval niet in een typisch gezin. Samen aan tafel zitten en verhalen vertellen, dat zat er bij ons niet in. Mijn ouders waren heel jong toen ze kinderen kregen en ook nog eens twee totaal verschillende personen. Thuis voelde bijna als een soort fabriekje. We liepen binnen en buiten, en hadden elk ons eigen leven.

Op mijn negende ging ik alleen naar de winkel, of met de fiets naar mijn hobby’s, door weer en wind. We kregen wél alle kansen. Mijn ouders waren allebei progressief en lieten ons van alles proberen. Maar er werd weinig gepraat. Uiteindelijk zijn mijn ouders ook gescheiden.” 

Beeld zonder klank

Hoe heb je die scheiding ervaren?

Sien Wynants: “Ik was achttien, mijn zussen zeventien en dertien. Ik had toen heel erg het gevoel: ik ben de oudste, ik moet nu een zorgende rol opnemen. Maar de scheiding van onze ouders kwam niet als een verrassing. Dat was een accident waiting to happen. Het heeft wel mijn puberteit bepaald. Ik was heel gesloten thuis, vaak beeld zonder klank. Mijn ouders waren toen ook niet met mij bezig, en ik zeg dat met alle liefde. De relatieproblemen moeten zwaar geweest zijn voor hen. Ze hadden gewoon geen mentale ruimte over voor onze problemen.” 

Is de band met je ouders veranderd nu je zelf mama bent?

Sien Wynants: “Mijn ouders werken nog allebei voltijds, dus ze zien hun kleinkind zeker niet elke week. Aan beide kanten is er intussen ook een nieuw samengesteld gezin met meerdere kleinkinderen. Ik heb intussen wel een beter inzicht in wie mijn ouders zijn, en wie ze voor ons waren. Mama was een gepassioneerde kleuterjuf, thuis altijd aan het knippen en knutselen. Papa was gebeten door ecologie en muziek, en nam ons mee naar het theater. Ze triggerden ons om ook zelf dingen te gaan doen. Dat neem ik zeker mee nu ik zelf mama ben.” 

Bomvol leuke dingen

Lijkt Yoko op jou?

Sien Wynants: “Ik vind het moeilijk om dat over mijn eigen kind te zeggen, maar ik denk het wel. Ze zegt nu ook al dat ze later Ketnetwrapper wil worden (lacht). Yoko houdt superveel van muziek en is heel sociaal en extravert. Misschien ook omdat ze enig kind is: ze moét wel contacten leggen.”

Zitten je partner Pieter-Jan en jij op dezelfde golflengte als ouders?

Sien Wynants: “Zeker. Al is hij wel strenger. Pieter-Jan kan heel goed gewoon thuis zijn, ik heb sneller externe prikkels nodig. Zo zat onze kerstvakantie bomvol leuke uitstapjes. Alleen de laatste zondag waren we thuis. Dan is het al meteen: ‘Wat gaan we doen? Ik verveel me.’ Ik kan het Yoko niet kwalijk nemen, ik heb dat zelf gecreëerd. Pieter-Jan zegt dan terecht dat verveling ook mag, en dat we Yoko moeten leren om gewoon eens thuis te zijn. Maar Pieter-Jan is muzikant en zo creatief. Die kan een hele dag tussen vier muren zitten en zich nog amuseren.” 

Jij bent dus niet streng?

Sien Wynants: “Neen. Of misschien toch als het over hobby’s gaat. Daar hebben we samen goed over nagedacht: wat wil je écht graag doen? Zo graag dat je er elke week naartoe gaat, ook door de regen of als je moe bent. Dat is voor mij geen discussie: als je je engageert, dan ga je elke week. Zo koos Yoko voor turnen, tekenacademie en musical, en daar gaat ze elke week zonder morren naartoe. Beleefdheid is nog een stokpaardje. Het klinkt misschien ouderwets, maar ik vind dat kinderen steeds minder beleefd zijn. Of dat ouders daar amper nog op letten? Respect en beleefdheid, daar hameren wij op.”

Yoko is bijna acht. Beginnen schermen thuis een uitdaging te worden?

Sien Wynants: “De focus ligt nog niet op schermen, gelukkig. Ik denk wel na over schermgebruik en sociale media. Zo ga ik Yoko niet vaak delen op Instagram, en al zeker niet haar gezicht. Niet alleen omdat ik me online niet per se als moeder identificeer, maar vooral omdat Yoko geen inspraak heeft in wat ik post. Ze is onze dochter, maar ook een apart individu. Ik wil haar autonomie geven over haar eigen leven, en haar zelf beslissingen laten nemen.”

Je kleine meisje wordt groot. Heb je het daar moeilijk mee?

Sien Wynants: “Oh nee, totaal niet. Ik ben geen babymens en vond die eerste drie jaar echt zwaar. Yoko had reflux, lag een paar keer in het ziekenhuis, en ook borstvoeding was niets voor mij. Ik heb dus zitten aftellen tot ze wat groter was. Het ouderschap is intens. Altijd is er die onderliggende gedachte dat ze mijn verantwoordelijkheid is.

Maar toch wil ik vooral benadrukken dat ik het superleuk vind om mama te zijn. Het is zwaar, maar toch ook heel erg leuk? Al dat geklaag over te weinig me-time… en ook veel mama-podcasts zeuren graag over het moederschap. Daar kan ik me soms aan ergeren. Ik mis een stem die zegt: Ik vind het superleuk om een kind te hebben. Ouders die hun kinderen langer in de opvang laten of op kamp sturen om meer tijd voor zichzelf te hebben? I can’t relate. Maar goed, ik heb natuurlijk ook maar eentje. En daar wil ik volop van genieten.”

Foto's: Joris Casaer