Weduwe Tine ligt wakker van de aangekondigde besparingen: "Nu het academiejaar is gestart en de kotcontracten al zijn vernieuwd?!'

“Ludo was mijn eerste grote liefde. Dertig jaar lang hebben we ons leven gedeeld. Toen werd hij ziek en opeens, toch erg onverwachts, kwam hij te overlijden”, vertelt Tine. Dat is pas vier maanden geleden gebeurd, maar vandaag is ze alweer aan het werk. “Ik ben al na twee maanden terug aan de slag gegaan. Enerzijds om bezig te blijven, maar anderzijds ook om financiële redenen. Alles moet tenslotte blijven draaien. Als je drie volwassen monden te voeden hebt kom je in de supermarkt nog niet toe met 200 euro per week. En dan zijn er nog alle andere uitgaven zoals energie, vervoer, kledij, de koten van Lotte en Senne die alles inbegrepen elk 550 euro per maand kosten, het studiegeld… Dit academiejaar was dat trouwens nog de volle pot: 1.181,40 euro maal twee. Want de inkomsten van mijn man telden nog mee bij de berekening - hoewel die er niet meer zijn. ”

Overzicht in Excel

Ook de kinderen begonnen zich spontaan zorgen te maken over de vele uitgaven. “Wat nu mama?”, vroegen ze na het overlijden van hun papa. “Gaan we ons huis moeten verkopen? Moeten we ons kot afzeggen? Gaan we alle rekeningen nog kunnen betalen? Want dat het loon van mijn man wegviel, maakte toch een groot verschil.” 

Daarop begon Tine te rekenen. Vroeger maakte het koppel samen een jaarbudget. Nu opende ze in haar eentje een Excel-sheet. Ze maakte een overzicht en legde de situatie voor aan de kinderen. “Gelukkig kan ik als weduwe rekenen op diverse hulpmaatregelen. Ik krijg drie jaar lang een overgangsuitkering en de kinderen ontvangen ook een wezentoeslag. Daarnaast had mijn man een groepsverzekering via zijn werkgever. Dat zijn zaken die ons ademruimte geven, maar slechts voor een beperkte tijd. Ik besloot dus zo snel mogelijk terug te keren naar de werkvloer en we keken op welke uitgaven we konden beknibbelen. De kinderen boden spontaan aan om meer studentenwerk te gaan doen. En er viel een last van onze schouders: als we zuinig zouden zijn, zouden we de studieperiode van alle drie kunnen overbruggen. De kotcontracten werden verlengd, we waren vertrokken.” 

Geen buffer meer

Maar de opluchting duurde niet lang, want toen kondigde minister Diependaele een reeks besparingen aan die een streep trokken door de berekeningen van Tine en haar gezin. “Ik zag de minister in ‘De tafel van Gert’ vertellen dat gezinnen hun budgetten op orde moesten hebben. Wel, wij hadden ons budget op orde. De Vlaamse regering niét… Dus nu besluiten ze om te besparen, niet op de extra’s, maar op ons. Op onze kinderen en op de toekomst.”

Lotte wordt in de lente 23, maar moet nog twee jaar studeren. Dat haar Groeipakket straks zal wegvallen, in plaats van op haar 25ste, houdt Tine al nachtenlang wakker. “Zonder waarschuwing, zonder overgangsregeling... Dat kan ik niet vatten. Op twee jaar betekent dat een gat van 10.500 euro dat ik moet zien dicht te rijden. En dan heb ik het nog niet over de impact van de maatregelen op het Groeipakket van de andere twee kinderen.”

Hoe het gezin dit zal overbruggen? “Via de groepsverzekering van mijn man, waarvan ik een deel opzij had gezegd als noodfonds. Voor als de auto kapot zou gaan, of voor als er een probleem zou zijn aan ons huis. Daar zal nu amper iets van overschieten, terwijl we ook geen ruimte hebben om te sparen. Ik maak me daar echt zorgen over. En ook om mijn kinderen. Senne moet dit academiejaar bijvoorbeeld niet alleen studeren, maar ook stage lopen én hij gaat extra studentenwerk doen. Ik hoop dat hij dat allemaal gebolwerkt krijgt in deze omstandigheden. Want het feit dat de kinderen hun papa hebben moeten afgeven, weegt natuurlijk ook op hen. Het is toch niet oké dat gezinnen dit allemaal maar zelf moeten zien op te lossen?”